Despondency - Depravity

Abyssic gates open way to Demonic dimensions

The citadel of hellish beasts

Contorted mutilated bodies

Wall the corridors, Halls of pain

With stoned horned creatures

Adorn the fortification

Foul stench of death, cooked human meat

Torsos on an open fire

Silence was over the face of the deep

Creatures of unusual power

An ancient calling from whence it came

Buried in blackness

Armed with nothing

But primitive weaponry

From what he could muster

The shadows of unimaginable

Monstrosities surrounding him

The fate of existence

Rides on his survival, Life’s continuation

The horrors he bore witness changed him

Forever repugnant

Blowing their brains out

Tearing at their flesh

Sending them back through the portal

From whence they came

Clawing at the escape route

He climbs out, death grips at his throat

As projectiles are flung

Gigantic red orb of eternal flames

Souls lost in profound damnation

A gallery barely lit in a one way archway

Trapped between demons

Forward the only option

The unholy seal must be broken

A noble self-sacrifice, or utter destruction

His limbs torn from his heavily wounded body

Crawling he throws himself

Into the impious insignia

Letting go of the pin

Death will be painful but quick

Skeletal mutations screaming

Knowing their time is up

Gnashing of teeth, launching themselves

Out for attack, Engulfed by the void

As the purgatory is ingested

Abyssische poorten openen de weg naar demonische dimensies

De citadel van helse beesten

Verwrongen verminkte lichamen

Muur de gangen, Zalen van pijn

Met gestenigde gehoornde wezens

Versier het fort

Vuile stank van de dood, gekookt mensenvlees

Torso's op een open vuur

Stilte was over het gezicht van de diepte

Wezens met ongewone kracht

Een oude roeping waar het vandaan kwam

Begraven in zwartheid

Gewapend met niets

Maar primitieve wapens

Van wat hij kon opbrengen

De schaduwen van onvoorstelbare

Monsters om hem heen

Het lot van het bestaan

Rijdt op zijn voortbestaan, de voortzetting van het leven

De verschrikkingen waarvan hij getuige was, hebben hem veranderd

Voor altijd weerzinwekkend

Blazen hun hersens eruit

Aan hun vlees scheuren

Ze terugsturen via de portal

Waar kwamen ze vandaan?

Klauwen op de vluchtroute

Hij klimt eruit, de dood grijpt naar zijn keel

Terwijl projectielen worden geslingerd

Gigantische rode bol van eeuwige vlammen

Zielen verloren in diepe verdoemenis

Een galerij die nauwelijks verlicht is in een eenrichtingspoort

Gevangen tussen demonen

De enige optie doorsturen

Het onheilige zegel moet verbroken worden

Een nobele zelfopoffering of totale vernietiging

Zijn ledematen gescheurd uit zijn zwaargewonde lichaam

Kruipend gooit hij zichzelf

In de goddeloze insignes

De speld loslaten

De dood zal pijnlijk zijn, maar snel

Skeletmutaties schreeuwen

Weten dat hun tijd om is

Tandenknarsen, zichzelf lanceren

Uit voor aanval, overspoeld door de leegte

Terwijl het vagevuur wordt ingenomen