La Profundidad - Degrade

Siento el rumor del mar pegándose en mi piel,

nada me alcanzará si aprendo hoy a correr.

más dulce que el dolor tu cuerpo hace la miel,

tentando al corazón a un falso viaje.

tiro el ancla lejos de acá y me vuelvo pieza del mar.

es que abajo hay una hermosa casa que es el alma de la profundidad,

donde escucho una estruendosa fiesta, ésta es la profundidad.

me mira como un pez me incendia de placer,

y yo tanto merodear el techo y la pared.

busco un caparazón, me acuesto bajo él,

y de mis labios la voz salvaje.

Y de un estanque la sirena me tira botellas de agua

y me toma como prisionero entro al mar en un tanque de guerra,

las olas golpean mientras bajo hasta la profundidad.

Ik voel het geluid van de zee aan mijn huid kleven,

Niets zal me bereiken als ik vandaag leer rennen.

zoeter dan pijn maakt je lichaam honing,

het hart verleiden tot een valse reis.

Ik gooi het anker weg van hier en ik word een stuk van de zee.

is dat er beneden een mooi huis is dat de ziel van de diepte is,

waar ik een denderend feest hoor, is dit de diepte.

Hij kijkt me aan alsof een vis me van plezier verbrandt,

en ik snuffel allebei door het plafond en de muur.

Ik zoek een schelp, ik lig eronder,

en van mijn lippen de wilde stem.

En vanuit een vijver gooit de zeemeermin flessen water naar me

en hij neemt me gevangen Ik ga de zee in in een oorlogstank,

De golven beuken als ik naar de diepte ga.