Девочка - Deep Red Wood

Странные женщины нас всегда грузят о чем-то…

Типа ты что-то наделал, но вообще там ни при чем был.

А че я?

А че ты?

А че пил?

А че ел?

Я рот открыть не успел, но мой треп ей надоел.

И не важно в бутике она или кофта из Zara,

В пробке на тверской, где дом или собака с вокзала.

Они все любят блюда и рецепт так прост:

«Найти мужика и запекать в духовке его мозг».

За окном погодка шепчет, но это не повод для женщин,

Не вспомнить твой косяк во времени прошедшем.

Мусолим.

Поспорим.

Потом посыпем солью.

Рана только зажила и снова она пахнет кровью.

А кроме этого сплетни о твоих друзьях.

Будто малолетки все, и вообще так жить нельзя.

И постоянно этот треп.

В отношениях возня.

Пытаются нас изменить, но у самих в башке сквозняк.

Припев:

Девочка, меня прости, но нам с тобой не по пути.

Я пацанам своим звонил, они сказали, что вы

Все такие, — вас не изменить!

Девочка, меня прости, но нам с тобой не по пути.

Я пацанам своим звонил, они сказали, что вы

Все такие, — вас не изменить!

А бывает так цепляет, будто бы срубает с ног.

Не хочется ни есть, ни пить.

И смог отказаться от снов.

Хочется общения с ней.

У всех зима, ты в весне.

И как-то времени стало меньше, чтобы с друзьями висеть.

Парни точат зуб на тебя: «Ты с ней бываешь чаще!»

В шутку твердят: «Каблук!"Мол, ты другой был раньше.

«Мы совсем не против, что ты с ней больше проводишь время».

И каждый раз тебе твердят, как будто ты их предал.

И вот уже как год вы вместе.

Перспективным взглядом

Смотришь на нее и представляешь в свадебных нарядах.

Себя, ее, рядом ребята, с которыми раньше

Женщин подпускали близко, но держали как-то подальше.

Переосмыслил все.

Вспомнил до и после.

Там, где закрывал глаза, стал относиться серьезней.

Встречаемся с ребятами так же и все, как один,

Видят, что вместе мы, как женский обувной магазин.

И сидим, смотрим друг на друга.

Глазами хлопаем.

Стрежни бывшие.

И не можем понять, как так вышло?

Припев:

Девочка, меня прости.

(За что?)

Я был не прав, сказав тебе, что нам не по пути.

Я пацанам своим звонил, но все, как один,

Заняты были так чем-то.

Просили перезвонить.

Девочка, меня прости.

(За что?)

Я был не прав, сказав тебе, что нам не по пути.

Я пацанам своим звонил, но все, как один,

Заняты были так чем-то.

Просили перезвонить.

Vreemde vrouwen laden ons altijd op met iets...

Alsof je iets deed, maar over het algemeen had je er niets mee te maken.

En ik dan?

En jij dan?

Wat heb je gedronken?

Wat heb je gegeten?

Het lukte me niet om mijn mond open te doen, maar ze kreeg genoeg van mijn gebabbel.

En het maakt niet uit of ze in een boetiek zit of een jasje van Zara,

In een verkeersopstopping op Tverskaya, waar een huis of een hond van het station is.

Ze houden allemaal van eten en het recept is zo simpel:

"Zoek een man en bak zijn hersenen in de oven."

Buiten het raam fluistert het weer, maar dit is geen reden voor vrouwen,

Herinner je je jamb in het verleden niet.

Wij stellen uit.

Laten we wedden.

Bestrooi vervolgens met zout.

De wond is net genezen en het ruikt weer naar bloed.

En daarnaast roddels over je vrienden.

Het is alsof het allemaal jongeren zijn, en in het algemeen kun je zo niet leven.

En constant dit gebabbel.

In een relatie gedoe.

Ze proberen ons te veranderen, maar er zit een tocht in hun hoofd.

Refrein:

Meisje, vergeef me, maar jij en ik zijn niet op hetzelfde pad.

Ik belde mijn jongens, ze zeiden dat jij

Iedereen is zo - je kunt niet veranderen!

Meisje, vergeef me, maar jij en ik zijn niet op hetzelfde pad.

Ik belde mijn jongens, ze zeiden dat jij

Iedereen is zo - je kunt niet veranderen!

En soms vangt het je, alsof het je van je voeten snijdt.

Ik heb geen zin om te eten of te drinken.

En ik kon dromen opgeven.

Ik wil graag met haar communiceren.

Iedereen heeft winter, jij bent in de lente.

En op de een of andere manier was er minder tijd om met vrienden om te gaan.

Jongens slijpen hun tanden naar je: "Je bezoekt haar vaker!"

Ze zeggen gekscherend: "Heel!" Alsof je vroeger anders was.

"We vinden het helemaal niet erg dat je meer tijd met haar doorbrengt."

En elke keer vertellen ze je alsof je ze hebt verraden.

En nu zijn jullie een jaar samen.

Perspectief

Je kijkt naar haar en stelt je voor in trouwjurken.

Hijzelf, zij, naast de jongens met wie eerder

Vrouwen werden van dichtbij binnengelaten, maar op de een of andere manier weggehouden.

Alles heroverwogen.

Ik herinner me voor en na.

Waar hij zijn ogen sloot, werd hij serieuzer.

We ontmoeten de jongens op dezelfde manier en allemaal als één,

Ze zien dat we samen een schoenenwinkel voor dames zijn.

En we zitten en kijken elkaar aan.

We klappen in onze ogen.

Voormalige bewakers.

En we kunnen niet begrijpen hoe het is gebeurd?

Refrein:

Meisje, vergeef me.

(Waarvoor?)

Ik had het bij het verkeerde eind toen ik je vertelde dat we niet onderweg waren.

Ik belde mijn jongens, maar allemaal, als één,

Ze waren ergens mee bezig.

Ze vroegen om terug te bellen.

Meisje, vergeef me.

(Waarvoor?)

Ik had het bij het verkeerde eind toen ik je vertelde dat we niet onderweg waren.

Ik belde mijn jongens, maar allemaal, als één,

Ze waren ergens mee bezig.

Ze vroegen om terug te bellen.