A City Somewhere -

I used to be a fisherman

Until they took away my sea

I used to be a lover once

Until she went away from me

Now I only sail my sea in dreams

I’m kissing ghosts, it seems

The comfort of oblivion

Is where you’ll find me most

The rushing fields, the rushing waves

The simply joy of touch

Now hoping for another one

A reason to exist

A fleeting glance, a skyward slide

In unison we dance

Towards all the dreams of breathless joy

That leave you in a trance

In a city of ten million

I can’t find a single soul

No one to numb the loneliness

That tears a mortal hole

If I can make it through tonight

I know I’ll be okay

And so I hang on through the hours

Till the breaking of the day

I used to see in colour

Now I only see in grey

I used to have a purpose once

Until she went away

Maybe there’s another touch

Another smile that saves

Maybe I’ll find a sea

Maybe I’ll sail again

I used to believe in everything

Till they burned away the sky

I believed in all the golden dreams they sold Until they bled me dry

I loved the taste of innocence

Till they salted all the earth

The sweetness of a simple truth

Is now a saccharin joke

And I used to be the happy one

I used to feed on hope

Now I sit alone at night

And argue with these ghosts

In a city of ten million

I can’t find a single soul

No one to numb the loneliness

That tears a mortal hole

If I can make it through tonight

I know I’ll be okay

And so I hang on through the deadly hours

Till the breaking of the day

And a million pretty buildings

Can’t cure a lonely soul

And a million drinks and photographs

Can’t fill this empty hole

So I’m walking by the riverbank

And I’m counting every bridge

Trying to figure out what went wrong

How did I reach this place

Strangers through the restaurant windows

Holding each others hands

And I’m watching now as they speak a life

With a single loving glance

Spitting epithets at a wounded pride

I swallow hard

I turn the key to a silent room

Where all has died inside

I’m sitting naked in the darkness

Questioning my own skin

As I shake and fight the urge to collapse

And let the darkness win

In a city of ten million

I can’t find a single soul

Ik was een visser

Totdat ze mijn zee afpakten

Ik was ooit een minnaar

Tot ze bij me weg ging

Nu bevaar ik alleen mijn zee in dromen

Ik kus geesten, zo lijkt het

Het comfort van de vergetelheid

Is waar je me het meest zult vinden

De ruisende velden, de ruisende golven

De eenvoudige vreugde van aanraking

Nu hopen op een andere

Een reden om te bestaan

Een vluchtige blik, een hemelwaartse glijbaan

Samen dansen we

Op weg naar alle dromen van ademloze vreugde

Dat laat je in trance

In een stad van tien miljoen

Ik kan geen enkele ziel vinden

Niemand om de eenzaamheid te verdoven

Dat scheurt een dodelijk gat

Als ik vanavond door kan komen

Ik weet dat het goed komt

En dus blijf ik de hele tijd volhouden

Tot het aanbreken van de dag

Ik zag in kleur

Nu zie ik alleen in grijs

Ik had ooit een doel

Tot ze wegging

Misschien is er nog een aanraking

Nog een glimlach die redt

Misschien vind ik een zee

Misschien zeil ik nog een keer

Ik geloofde altijd in alles

Tot ze de lucht wegbrandden

Ik geloofde in alle gouden dromen die ze verkochten tot ze me leegbloedden

Ik hield van de smaak van onschuld

Totdat ze de hele aarde zout maakten

De zoetheid van een simpele waarheid

Is nu een grapje met sacharine?

En ik was de gelukkige

Ik voedde me met hoop

Nu zit ik 's nachts alleen

En ruzie maken met deze geesten

In een stad van tien miljoen

Ik kan geen enkele ziel vinden

Niemand om de eenzaamheid te verdoven

Dat scheurt een dodelijk gat

Als ik vanavond door kan komen

Ik weet dat het goed komt

En dus blijf ik de dodelijke uren volhouden

Tot het aanbreken van de dag

En een miljoen mooie gebouwen

Kan een eenzame ziel niet genezen

En een miljoen drankjes en foto's

Kan dit lege gat niet vullen

Dus ik loop langs de rivieroever

En ik tel elke brug

Proberen te achterhalen wat er mis is gegaan

Hoe ben ik op deze plek gekomen?

Vreemden door de ramen van het restaurant

Elkaars handen vasthouden

En ik kijk nu hoe ze een leven spreken

Met één liefdevolle blik

Epitheta spugen naar een gewonde trots

Ik slik moeilijk

Ik draai de sleutel naar een stille kamer

Waar alles van binnen is gestorven

Ik zit naakt in de duisternis

Mijn eigen huid in twijfel trekken

Terwijl ik schud en vecht tegen de drang om in te storten

En laat de duisternis winnen

In een stad van tien miljoen

Ik kan geen enkele ziel vinden