Semente - Deau

O que é que uma semente tem a ver contigo?

Escuta até ao fim aquilo que eu te digo)

Um dia deram-me uma semente, fechei-a na mão

Corri a mostrá-la a toda a gente, inocente

Exibi-a com orgulho e entre os dentes disse-lhe:

— Vou-te dar o mundo, sê paciente

Procurar um sítio onde

O solo seja fértil e te fecunde

As nuvens chorem e o sol não se esconde

Mas nos subúrbios sítios desses existem onde?

(Existem onde?)

O sol é de cimento, o céu é tão cinzento

Nuvens densas condensam os raios de sol lá dentro

Existem muitas pessoas por metro quadrado de área

Que antes de nascer tu já estás a ser calcada

Abri a mão, senti-te na minha palma

Eu não menti, juro-te do fundo da alma

Dou a mão à palmatória, é aqui que a história acaba

Comecei a dar-te o mundo e acabei por dar-te nada

(Acabei por dar-te nada, acabei por dar-te nada, comecei a dar-te… nada)

De repente, sopra uma rachada de vento, tento fechar a mão

Não fui a tempo, foges entre os dedos

Entro em desespero, espero o amanar desse sopro

Que apela pelo teu bem-estar pouco a pouco

Arrumo tudo para o lado, rumo em direção a ti

Mas cada vez sopra mais, eu nunca mais te vi

Eu corro para ti, por ti aqui perdido, decidido

A encontrar-te, mas sou mal sucedido

E eu só queria dar-te sol, água e sustento

E dar-te amor, afecto e parte do meu tempo

Desorientei-me sem rosa dos ventos

Ao ver-te levada ao sabor do vento

(Ao sabor do vento, ao sabor do vento)

Eu nunca me esqueci de ti, apenas de ti

Moras com barreiras para me lembrar que era aqui

O sítio onde devias estar, desafiar a gravidade

Lutar com raízes, libertar sementes mais tarde

É verdade, acredites ou não

Não há um dia que passe sem que me assombre a razão

O dia em que sem contar, ia quando um passar

E veio um vento forte e tu escapaste da minha mão

Sabes quem me dera que isso não tivesse acontecido

Porque apesar de tudo também podias ter sido

Um cravo na ponta de uma espingarda

Ou uma flôr num ramo misturada, numa mão apaixonada

Ser um malmequer com as pétalas certas

Para lhe dizeres que bem lhe queres nas certas alturas

Ser uma hera, trepar muros e moradias

E brilhar todos os dias, sem medo de alturas

Um girassol numa terra qualquer

Ou uma flôr no cabelo de uma mulher que se põe gira ao sol

Ou então, um dente de leão

Que espalha sementes ao vento em qualquer direção

Mas não és e eu sei a razão

É porque não consegui fechar a tempo a minha mão

E desde aí que eu anseio o teu perdão

(perdoa-me)

Desculpa, perdoa-me, talvez já não te lembres de mim

Quando era pequena quiseste dar-me um jardim

Procuraste mas no fim não encontraste

E o vento levou-me para fora desse contraste

Assim nos separámos e eu ainda te vi correr

Mas ele soprou mais até que nos deixámos de ver

Eu não te sei dizer para onde me levou

Mas tudo aquilo que a tua boca me falou

Havia calma, água e luz no solo

Havia espaço, harmonia e a luz do sol

Havia tudo um quase, tudo no mesmo espaço

Mas faltava-me o amor desse teu abraço

Por isso, pedi-lhe que me levasse de volta

Que me deixasse cair mesmo à tua porta

Onde é difícil crescer, mas não me importa

Eu sabia que havia forma de dar a volta

E apesar do meio não ter o que eu queria

Nos subúrbios nuvens não se comovem, o sol não brilha

Dizem que existe tudo no meio do nada

Quntas vezes eu te vi sentado nessa calçada?

Desanimado com a vida

Despedaçado com a partida

De entes queridos que não te avisaram da data da ida

Inconformado por não teres ninguém ao lado

Com quem partilhar os momentos que te têm inquietado

O silêncio não se cala, tens um encontro com a solidão

Ninguém te fala e os amigos não te encontram

Foste vencido pelos princípios que defendes

Amas ser livre e é por amor que te prendes

Nessa altura, fazes algo que não te apercebes

Os teus olhos são nuvens e a chuva que me concebes

É força metriz que faz a minha raíz brotar

E desafiar as leis da sobrevivência deste lugar

Há dias em que te sentas nessa calçada

Rasgas a cara com um sorriso

Narras as vitórias que travas

Neste piso, e nesse preciso instante

Dá-me o que precisas tanto, sem te aperceberes do quanto

E foi assim que eu cresci por aqui

Não há nada no meio, mas há actos em ti:

Os teus olhos fazem chuva

A tua boca sol, quando ri

Tu és aquilo que fazes com tudo o que fizeram de ti

Acredita, conforme uma planta:

Água e sol servem para fazer a fotossíntese

Tu vives e cresces no seio do amor

Das lágrimas e do sorriso de quem te ama

Meu irmão, a vida é simples:

Faz de ti a flôr mais bonita do teu jardim

Não tens de ser mais que os outros

Mas tens de ser mais bonito aos teus olhos

Mais simples e mais puro, meu irmão

Percebeste, o que é que uma semente tem a ver contigo?

O que é que uma flôr tem a ver contigo?

O que é que um jardim tem haver contigo?

Espalha esta palavra a um amigo…

Wat heeft een zaadje met jou te maken?

Luister tot het einde naar wat ik je vertel)

Op een dag gaven ze me een zaadje, ik sloot het in mijn hand

Ik rende om het aan iedereen te laten zien, onschuldig

Ik liet het met trots zien en tussen mijn tanden zei ik:

— Ik zal je de wereld geven, heb geduld

Zoek een plek waar

Moge de grond vruchtbaar en vruchtbaar zijn

De wolken huilen en de zon verschuilt zich niet

Maar in de buitenwijken bestaan ​​zulke plaatsen waar?

(Zijn er waar?)

De zon is gemaakt van cement, de lucht is zo grijs

Dichte wolken condenseren de zonnestralen naar binnen

Er zijn veel mensen per vierkante meter oppervlakte

Dat voordat je geboren wordt je al vertrapt wordt

Ik opende mijn hand, ik voelde je in mijn handpalm

Ik heb niet gelogen, ik zweer het uit de grond van mijn ziel

Ik geef mijn hand aan de peddel, hier eindigt het verhaal

Ik begon je de wereld te geven en uiteindelijk gaf ik je niets

(Ik gaf je uiteindelijk niets, ik gaf je uiteindelijk niets, ik begon je te geven... niets)

Plots waait er een windvlaag, ik probeer mijn hand te sluiten

Ik ging niet op tijd, jij rent tussen je vingers

Ik wanhoop, ik wacht tot deze adem kalmeert

Dat vraagt ​​beetje bij beetje om uw welzijn

Ik leg alles opzij, richting jou

Maar elke keer dat het meer waait, heb ik je nooit meer gezien

Ik ren naar je toe, want je bent hier verloren, besloten

Je vinden, maar het lukt me niet

En ik wilde je gewoon zon, water en voedsel geven

En geef je liefde, genegenheid en een deel van mijn tijd

Ik raakte gedesoriënteerd zonder een windroos

Jou zien meeslepen door de wind

(Door de wind, door de wind)

Ik ben jou nooit vergeten, alleen jou

Je leeft met barrières om me eraan te herinneren dat het hier was

De plek waar je moet zijn, trotseer de zwaartekracht

Vecht met wortels, laat later zaden vrij

Het is waar, geloof het of niet.

Er gaat geen dag voorbij zonder reden die me achtervolgt

De dag dat zonder te tellen, een pass zou zijn

En er kwam een ​​sterke wind en je ontsnapte aan mijn hand

Weet je, ik wou dat dit niet was gebeurd

Want ondanks alles had je dat kunnen zijn

Een spijker aan het uiteinde van een jachtgeweer

Of een bloem op een gemengde tak, in een hartstochtelijke hand

Een goudsbloem zijn met de juiste bloemblaadjes

Om hem te vertellen dat je op bepaalde momenten van hem houdt

Wees een klimop, beklim muren en huizen

En straal elke dag, zonder hoogtevrees

Een zonnebloem in elk land

Of een bloem in het haar van een vrouw die ondergaat in de zon

Of een paardebloem

Dat verspreidt zaden in de wind in alle richtingen

Maar dat ben je niet en ik weet de reden

Het is omdat ik mijn hand niet op tijd kon sluiten

En sindsdien heb ik verlangd naar je vergeving

(vergeef me)

Sorry, vergeef me, misschien herinner je je me niet meer

Toen ik klein was, wilde je me een tuin geven

Je hebt gezocht maar uiteindelijk niet gevonden

En de wind haalde me uit dit contrast

Dus gingen we uit elkaar en ik zag je nog steeds rennen

Maar hij blies meer totdat we elkaar niet meer zagen

Ik kan je niet vertellen waar het me heen heeft gebracht

Maar alles wat je mond me vertelde

Er was rust, water en licht op de grond

Er was ruimte, harmonie en zonlicht

Er was bijna alles, alles in dezelfde ruimte

Maar ik miste de liefde van je omhelzing

Dus vroeg ik hem om me terug te nemen

Laat me voor je deur vallen

Waar het moeilijk is om op te groeien, maar het kan me niet schelen

Ik wist dat er een omweg was

En ondanks dat de omgeving niet had wat ik wilde

In de buitenwijken bewegen de wolken niet, de zon schijnt niet

Ze zeggen dat alles in de middle of nowhere is

Hoe vaak heb ik je al op deze stoep zien zitten?

Ontmoedigd door het leven

Verbrijzeld met het vertrek

Van dierbaren die u niet op de hoogte hebben gesteld van de vertrekdatum

Ontevreden dat je niemand aan je zijde hebt

Met wie je de momenten kunt delen die je zorgen hebben gemaakt

Stilte is geen stilte, je hebt een ontmoeting met eenzaamheid

Niemand spreekt tegen je en vrienden kunnen je niet vinden

Je bent verslagen door de principes die je verdedigt

Je houdt ervan om vrij te zijn en het is uit liefde dat je jezelf vasthoudt

Op dat moment doe je iets waarvan je je niet bewust bent

Je ogen zijn wolken en de regen die je me verwekt

Het is de drijvende kracht die mijn wortels doet ontkiemen

En daag de overlevingswetten van deze plek uit

Er zijn dagen dat je op deze stoep zit

Je scheurt je gezicht met een glimlach

Je vertelt de overwinningen die je hebt behaald

Op deze verdieping, en op dit moment

Geef me wat je zo hard nodig hebt, zonder te beseffen hoeveel

En zo ben ik hier opgegroeid

Er zit niets tussenin, maar er zijn handelingen in jou:

Je ogen maken regen

Je mond zon, als je lacht

Je bent wat je doet met alles wat ze van je hebben gemaakt

Geloof, als een blauwdruk:

Water en zon dienen om fotosynthese uit te voeren

Je leeft en groeit in de boezem van de liefde

Van de tranen en de glimlach van degenen die van je houden

Mijn broer, het leven is simpel:

Maak van jezelf de mooiste bloem in je tuin

Je hoeft niet meer te zijn dan anderen

Maar je moet mooier zijn in je ogen

Eenvoudiger en zuiverder, mijn broeder

Heb je begrepen wat een zaadje met jou te maken heeft?

Wat heeft een bloem met jou te maken?

Wat heeft een tuin met jou te maken?

Vertel dit aan een vriend...