Lontani - Davide Esposito

Sulla strada le foglie ed un vecchio viandante

Nel mio cuore che vibra centomila domande

E il futuro che aspetta in un mondo diverso

Dove ti vendi l’anima in meno di un sorso.

E tutto il resto, ti scivola sul dorso come un riflesso che non hai scorso

E che mi manchi da morire come un mattino senza sole

E che non trovo le parole per dirti quanto ho male al cuore.

E la notte ansimante mi si poggia sul petto

Di improvviso mi sveglio, osservando il soffitto

Ed immagino il cielo che tu stai guardando

Coi tuoi occhi bagnati da un velo di pianto.

Stare lontani è un pò morire amore, cerco le mani e il tuo calore

E che mi manchi da morire come una notte senza amore

E che non trovo le parole per dirti quanto ho male al cuore.

Op de weg de bladeren en een oude zwerver

In mijn hart trilt dat honderdduizend vragen

En de toekomst die wacht in een andere wereld

Waar je je ziel verkoopt in minder dan een slok.

En al het andere glijdt op je rug als een reflectie die je niet hebt gezien

En dat ik je mis als een zonloze ochtend

En dat ik de woorden niet kan vinden om je te vertellen hoe slecht mijn hart is.

En de hijgende nacht rust op mijn borst

Plots word ik wakker, kijkend naar het plafond

En ik stel me de lucht voor waar je naar kijkt

Met je ogen nat van een sluier van tranen.

Weg zijn is een beetje stervende liefde, ik zoek je handen en je warmte

En dat ik je zo mis als een liefdeloze nacht

En dat ik de woorden niet kan vinden om je te vertellen hoe slecht mijn hart is.