Korea - David Rovics

Fifty years ago today we stood in rubble

The sun rose each morning through the smoke

Your planes flew above us looking for something left to bomb

Our factories, our schools lied ravaged and broke

And now you wonder why there is this anger

As we remember all too clearly a time that we once knew

When every home and every dam and so many, many people

Were flattened to the ground by the things you had to do

When Korea was just another name

For bombs falling from the sky

And home was just another word

For this place where people die

Fifty years ago today you killed my mother

I’ve lived my whole life and I never knew

The love she might have given, the joy she might have felt

To sit in the garden where her grandchildren grew

And now you wonder why we might feel attacked

You wonder at the stand our leaders take

But it was you, I remember, who gave us this lesson

Of the sound of a city when it breaks

Fifty years ago today you killed my father

He was shooting at your planes when he died

Just one of how many million dead soldiers

Fighting and falling side by side

And now you wonder at what you call an evil axis

You throw words that someday will explode

We remember the last time you said these things

When crater was another word for road

Vandaag vijftig jaar geleden stonden we in het puin

De zon kwam elke ochtend op door de rook

Je vliegtuigen vlogen boven ons op zoek naar iets om te bombarderen

Onze fabrieken, onze scholen logen verwoest en gingen kapot

En nu vraag je je af waarom er deze woede is?

Omdat we ons maar al te goed een tijd herinneren die we ooit kenden

Wanneer elk huis en elke dam en zo veel, veel mensen

Waren met de grond gelijk gemaakt door de dingen die je moest doen

Toen Korea gewoon een andere naam was

Voor bommen die uit de lucht vallen

En thuis was gewoon een ander woord

Voor deze plek waar mensen sterven

Vandaag vijftig jaar geleden heb je mijn moeder vermoord

Ik heb mijn hele leven geleefd en ik heb het nooit geweten

De liefde die ze had kunnen geven, de vreugde die ze had kunnen voelen

Om in de tuin te zitten waar haar kleinkinderen opgroeiden

En nu vraag je je af waarom we ons aangevallen voelen

Je vraagt ​​je af bij het standpunt dat onze leiders innemen

Maar ik herinner me dat jij het was die ons deze les gaf

Van het geluid van een stad wanneer deze breekt

Vandaag vijftig jaar geleden heb je mijn vader vermoord

Hij schoot op je vliegtuigen toen hij stierf

Slechts één van hoeveel miljoen dode soldaten

Vechten en naast elkaar vallen

En nu vraag je je af wat je een boze as noemt

Je gooit woorden die op een dag zullen ontploffen

We herinneren ons de laatste keer dat je deze dingen zei

Toen krater een ander woord was voor weg