Hiroshima - David Rovics

Ten thousand children played in the playground

Swinging on the swings, didn’t hear the sound

Of the single plane that flew overhead

The third shift workers were just going to bed

There was a flash of light and a rumbling noise

And gone in a instant, parents, girls and boys

Ten thousand mothers were boiling rice

A thousand prisoners of war were rolling their dice

Hoping they’d survive this terrible storm

When each young man in his uniform

Vanished in the air in the blink of an eye

One moment they lived, the next they all died

Hiroshima, Hiroshima

Ten thousand chickens were sitting on eggs

Beaks in their wings, resting their legs

Ten thousand farmers were looking at their fields

Planning the harvest, guessing at yields

Dreaming of life after the war

The next second they weren’t living no more

Hiroshima, Hiroshima

Ten thousand lovers made love to each other

Each one of them thinking there might not be another

Living so long with death everywhere

Much more than one person alone can bear

But there wasn’t time for a final kiss

Who could’ve known it would end like this

Hiroshima, Hiroshima

A hundred thousand people were living their lives

Grandparents, children, fathers and wives

Now they’re just shadows on the street

In such a quick burst of incredible heat

Now listen to them talk about doing it again

From whence came the souls of these terrible men

Hiroshima, Hiroshima

Tienduizend kinderen speelden in de speeltuin

Schommelen op de schommels, hoorde het geluid niet

Van het enkele vliegtuig dat overvloog

De werknemers in de derde ploegendienst gingen net naar bed

Er was een lichtflits en een rommelend geluid

En meteen weg, ouders, meisjes en jongens

Tienduizend moeders kookten rijst

Duizend krijgsgevangenen gooiden met hun dobbelstenen

In de hoop dat ze deze verschrikkelijke storm zouden overleven

Wanneer elke jongeman in zijn uniform

In een oogwenk in de lucht verdwenen

Het ene moment leefden ze, het volgende stierven ze allemaal

Hiroshima, Hiroshima

Tienduizend kippen zaten op eieren

Snavels in hun vleugels, hun benen laten rusten

Tienduizend boeren keken naar hun velden

De oogst plannen, de opbrengst raden

Dromen van het leven na de oorlog

De volgende seconde leefden ze niet meer

Hiroshima, Hiroshima

Tienduizend geliefden bedreven de liefde met elkaar

Elk van hen denkt dat er misschien geen ander is

Zo lang leven met de dood overal

Veel meer dan één persoon alleen kan dragen

Maar er was geen tijd voor een laatste kus

Wie had kunnen weten dat het zo zou eindigen

Hiroshima, Hiroshima

Honderdduizend mensen leefden hun leven

Grootouders, kinderen, vaders en echtgenotes

Nu zijn het slechts schaduwen op straat

In zo'n snelle uitbarsting van ongelooflijke hitte

Luister nu hoe ze praten over het opnieuw doen

Waar kwamen de zielen van deze verschrikkelijke mannen vandaan?

Hiroshima, Hiroshima