Exile - David Rothenberg

Now, in this faraway land

Strange, that the palms of my lands

Should be damp with expectancy

Spring, and the air’s turning mild

City lights, and the glimpse of a child

Of the alleyway infantry

Friends, do they know what I mean

Rain, and the gathering green

Of an afternoon out-of-town

But Lord I had to go

My trail was laid too slow behind me

To face the call of fame

Or make a junkyard’s name for me

Though now this other life

Has brought a different understanding

And from these endless days

Shall come a broader sympathy

And though I count the hours

To be alone’s no injury

My home, was a place near the sand

Cliffs, and a military band

Blew an air of normality.

Nu, in dit verre land

Vreemd, dat de palmen van mijn land

Moet vochtig zijn van verwachting

Lente, en de lucht wordt zacht

Stadslichten en de glimp van een kind

Van de steeg infanterie

Vrienden, weten ze wat ik bedoel

Regen en het opkomende groen

Van een middag buiten de stad

Maar Heer, ik moest gaan

Mijn pad werd te langzaam achter me gelegd

Om de roep van roem onder ogen te zien

Of maak een autokerkhofnaam voor me

Hoewel nu dit andere leven

Heeft een ander begrip gebracht

En van deze eindeloze dagen

Er zal een bredere sympathie komen

En hoewel ik de uren tel

Alleen zijn kan geen kwaad

Mijn huis was een plek in de buurt van het zand

Cliffs en een militaire bende

Blies een sfeer van normaliteit.