Those Two Times - David Roth

In the fall of 1966 I was a private in the army

Nineteen years of age and on a plane to Oklahoma

I was kind of shy back then, my face was buried in a book

But still that day I noticed something in the corner of my eye

A passenger was walking down the aisle of the airplane

He had some kind of instrument, and so did several more

Imagine my surprise when I recognized the leader

None other than the legend, Louis Armstrong

Once the plane was cruising Mr. Armstrong stood and walked around

Just chatting with the passengers as easy as you please

He caught sight of my uniform and stopped and asked me for my name

And asked where I was going that «fine day»

This was by far the closest I had ever been to any star

Though spellbound still I mumbled something, nervous as could be

«I'm Private Redman, going for some training, Mr. Armstrong»

He smiled at me, and said that he was going to New Orleans

Two weeks went by, I found myself in Phoenix at the airport

My orders had been changed and I was flying once again

I was riding up an escalator to the second level

When I heard a raspy voice call out my name

«How are you, Mr. Redman, and tell me, how’s your training?»

And there was Louis Armstrong with that big and beautiful smile

Stuck out his hand for me to shake, I fumbled for a piece of paper

Asked him for his autograph, we chatted for a while

I noticed that while we were speaking no one else came close to us

It was just as if this special moment was divinely mine

I’m still amazed he remembered my name

I’ve always tried to do the same

Since meeting Louis Armstrong those two times

«How are you Mr. Redman, and how was your training?»

«I'm quite well, Mr. Armstrong, how was your concert in New Orleans.»

In de herfst van 1966 was ik soldaat in het leger

Negentien jaar oud en in een vliegtuig naar Oklahoma

Ik was toen een beetje verlegen, mijn gezicht was begraven in een boek

Maar toch zag ik die dag iets in mijn ooghoek

Een passagier liep door het gangpad van het vliegtuig

Hij had een soort instrument, en nog meer

Stel je mijn verbazing voor toen ik de leider herkende

Niemand minder dan de legende, Louis Armstrong

Toen het vliegtuig eenmaal aan het vliegen was, stond de heer Armstrong op en liep rond

Gewoon kletsen met de passagiers zo gemakkelijk als u wilt

Hij zag mijn uniform en stopte en vroeg me om mijn naam

En vroeg waar ik die "mooie dag" heen ging

Dit was verreweg het dichtst dat ik ooit bij een ster was geweest

Hoewel ik nog steeds betoverd was, mompelde ik iets, zo nerveus als maar kon

«Ik ben soldaat Redman, ik ga trainen, meneer Armstrong»

Hij glimlachte naar me en zei dat hij naar New Orleans ging

Twee weken gingen voorbij, ik bevond me in Phoenix op het vliegveld

Mijn bestellingen waren gewijzigd en ik vloog weer

Ik reed een roltrap op naar de tweede verdieping

Toen ik een raspende stem mijn naam hoorde roepen

"Hoe gaat het, meneer Redman, en vertel me eens, hoe gaat het met je training?"

En daar was Louis Armstrong met die grote en mooie glimlach

Ik stak zijn hand uit zodat ik hem kon schudden, ik tastte naar een stuk papier

Vroeg hem om zijn handtekening, we praatten een tijdje

Ik merkte dat terwijl we aan het praten waren niemand anders in de buurt kwam

Het was net alsof dit speciale moment goddelijk van mij was

Ik ben nog steeds verbaasd dat hij mijn naam herinnerde

Ik heb altijd geprobeerd hetzelfde te doen

Sinds ik Louis Armstrong die twee keer heb ontmoet

"Hoe gaat het, meneer Redman, en hoe was uw training?"

"Het gaat goed, meneer Armstrong, hoe was uw concert in New Orleans."