Legacy - David Roth

An aging man, a younger one, and a woman in her prime

Connected by their circumstance of birth

A father, son and daughter somehow all obsessed to find

The mark that each will leave upon this earth

Alone is his apartment in his favorite easy chair

The aging man endures his failing health

Nowadays preoccupied arranging his affairs

And adding up the value of his wealth

He says a prayer and falls asleep, then somewhere in a dream

He’s searching for his children and he’s calling out to them

«Will I leave enough behind to help you get along

Please tell me how will I be counted when I’m gone

It won’t be by your worldy goods, it won’t be by your gains

And not among possessions you bequeath

But wisdom, grace and kindness and the power of your love will be The measure of the legacy you leave

The working day is over and the woman in her prime

Alone now in her office looks around

An unfulfilling business is the only sight she sees

The ticking of the clock, the only sound

She closes up and locks the door and trudges down the hall

Takes her window seat that evening on the train

She stares out in the darkness but the only thing she sees

The reflection of her weariness and strain

Her mind begins to wander, she remembers all the years

Of the struggle and persistence that go into such careers

And here she is with everything she’d worked so hard to win

And such an empty feeling burning deep within

Another late and lonely night, the younger man walks home

And slowly climbs the several flights of stairs

He pulls the shade and locks the door, unplugs the only phone

Puts himself to bed and says his prayers

A blessing for my aging dad, my sister in her prime

And a woman I once loved who got away

And for all the wasted moments when I took them all for granted

And for words I never had the nerve to say

Another night of drifting in and out of restless dreams

Of unborn children, marriage, and the lives that might have been

But lives that might have been are only lives that never were

And all I’ll ever know’s that I’ll never know for sure

Here’s to every aging person and to all those in their prime

And to passing on the love that you receive

For wisdom, grace and kindness and the power of that love will be The measure of the legacy you leave

The power of your love will be The measure of the legacy you leave

Een ouder wordende man, een jongere en een vrouw in de bloei van haar leven

Verbonden door hun omstandigheid van geboorte

Een vader, zoon en dochter die op de een of andere manier allemaal geobsedeerd zijn om te vinden

Het merkteken dat elk op deze aarde zal achterlaten

Alleen is zijn appartement in zijn favoriete luie stoel

De bejaarde man verdraagt ​​zijn zwakke gezondheid

Tegenwoordig bezig met het regelen van zijn zaken

En de waarde van zijn rijkdom optellen

Hij zegt een gebed en valt in slaap, dan ergens in een droom

Hij is op zoek naar zijn kinderen en hij roept ze toe

«Zal ik genoeg achterlaten om je op weg te helpen?

Vertel me alsjeblieft hoe ik geteld word als ik weg ben

Het zal niet zijn door uw wereldse goederen, het zal niet zijn door uw winsten

En niet onder bezittingen die u nalaat

Maar wijsheid, gratie en vriendelijkheid en de kracht van uw liefde zullen de maatstaf zijn voor de erfenis die u nalaat

De werkdag is voorbij en de vrouw in haar beste jaren

Alleen nu in haar kantoor kijkt rond

Een onbevredigend bedrijf is het enige wat ze ziet

Het tikken van de klok, het enige geluid

Ze sluit zich en doet de deur op slot en sjokt door de gang

Neemt die avond plaats aan het raam in de trein

Ze staart in de duisternis, maar het enige wat ze ziet

De weerspiegeling van haar vermoeidheid en spanning

Haar geest begint af te dwalen, ze herinnert zich alle jaren

Van de strijd en het doorzettingsvermogen die bij dergelijke carrières horen

En hier is ze met alles waar ze zo hard voor had gewerkt om te winnen

En zo'n leeg gevoel dat diep van binnen brandt

Weer een late en eenzame nacht, de jongere man loopt naar huis

En klimt langzaam de verschillende trappen op

Hij trekt aan het rolgordijn en doet de deur op slot, haalt de stekker uit de enige telefoon

Gaat naar bed en zegt zijn gebeden op

Een zegen voor mijn bejaarde vader, mijn zus in haar bloei

En een vrouw van wie ik ooit hield, die ontsnapte

En voor alle verspilde momenten dat ik ze allemaal als vanzelfsprekend beschouwde

En voor woorden had ik nooit het lef om te zeggen

Weer een nacht van afdrijven in en uit rusteloze dromen

Van ongeboren kinderen, het huwelijk en de levens die hadden kunnen zijn

Maar levens die hadden kunnen zijn, zijn alleen levens die nooit zijn geweest

En alles wat ik ooit zal weten, is dat ik het nooit zeker zal weten

Dit is voor elke ouder wordende persoon en voor iedereen in de bloei van zijn leven

En om de liefde die je ontvangt door te geven

Want wijsheid, gratie en vriendelijkheid en de kracht van die liefde zullen de maatstaf zijn voor de erfenis die je nalaat

De kracht van je liefde zal de maatstaf zijn van de erfenis die je nalaat