John & Josie - David Roth

John and Josie’s only child, young and handsome, fast and wild

Joined the army at eighteen, left the army at eighteen

Drifted then from job to job, town to town and love to love

Seven years forever til young Johnny came marching home

But Johnny wasn’t looking well, went into the hospital

Days turned into several weeks, Johnny kept on losing weight

Josie said to John «Sit down», John cried «Oh God, not my son»

Johnny left at twenty five, a hole as big as Jupiter

Nothing stronger than the love John and Josie had for Johnny

Threw him his last birthday party, no one from the family came

No one from the family came, turned John and Josie’s grief to shame

Shame to anger, anger pain, nothing they needed more of

Two years gone, the telephone is ringing in the dim-lit den

Beneath the wooden crucifix that John had punched the day he learned

That Johnny wouldn’t live much longer, now a voice said to his father

«John, we have a baby here and no one seems to want him

The baby doesn’t have his parents, two months old and with their virus."

Josie grabbed the phone from John, the two of them said «Yes, yes, yes»

So John and Josie, over sixty, taking in a brand new baby

Named him Paul Antonio, Johnny would have loved him

Nothing stronger than the love that John & Josie had for Johnny

The same love that they have for Paul, they’re starting up the wheel again

And of the fear the same could happen, losing Paul before his time comes

John and Josie look right past it, they’re basking in love’s mighty presence

John and Josie don’t have time

They’re basking in love’s mighty presence

Het enige kind van John en Josie, jong en knap, snel en wild

Ging op zijn achttiende bij het leger, verliet het leger op zijn achttiende

Dwaalde toen af ​​van baan naar baan, van stad naar stad en van liefde naar liefde

Zeven jaar voor altijd totdat de jonge Johnny naar huis kwam marcheren

Maar Johnny zag er niet goed uit, ging naar het ziekenhuis

Dagen werden enkele weken, Johnny bleef gewicht verliezen

Josie zei tegen John «Ga zitten», John riep «Oh God, niet mijn zoon»

Johnny vertrok om vijfentwintig, een gat zo groot als Jupiter

Niets sterker dan de liefde die John en Josie voor Johnny hadden

Hij gaf hem zijn laatste verjaardagsfeestje, niemand van de familie kwam

Niemand van de familie kwam, veranderde het verdriet van John en Josie in schaamte

Schande tot woede, woedepijn, niets waar ze meer van nodig hadden

Twee jaar geleden rinkelt de telefoon in de schemerige studeerkamer

Onder het houten kruisbeeld dat John had geslagen op de dag dat hij het leerde

Dat Johnny niet lang meer zou leven, zei een stem tegen zijn vader

'John, we hebben hier een baby en niemand lijkt hem te willen

De baby heeft zijn ouders niet, twee maanden oud en met hun virus."

Josie pakte de telefoon van John, de twee zeiden "Ja, ja, ja"

Dus John en Josie, boven de zestig, nemen een gloednieuwe baby in huis

Noemde hem Paul Antonio, Johnny zou van hem gehouden hebben

Niets sterker dan de liefde die John & Josie voor Johnny hadden

Dezelfde liefde die ze voor Paul hebben, ze beginnen het wiel weer op te starten

En uit de angst dat hetzelfde zou kunnen gebeuren, Paul verliezen voordat zijn tijd daar is

John en Josie kijken er recht langs, ze koesteren zich in de machtige aanwezigheid van de liefde

John en Josie hebben geen tijd

Ze koesteren zich in de machtige aanwezigheid van de liefde