And Light Shines - David Lynch

In all configurations

The curve is the thing that can go back on itself

Over and over

As the stars turn around each other

And light the way for travelers

Who come along through time

Looking for that one that could bend the path just so

To take us home

And light shines

And light shines

Around the table, where they all sit smiling

Hands with fingers moving as they tell their stories of being lost

Then found

No matter what the place, they saw the face

Of one who showed the way along the road well-traveled

And light shines

And light shines

But so few were seen and sometimes it was a figure alone

When night came and thunderstorms

And rain fell from clouds which hit the sun

And no birds sing, no flowers grew in this darkness

Which closed around and smothered the man

To strange dreams of wanting

Yet never knowing what

And light shines

And light shines

And a longing was the only feeling left

As the road way grew narrow and steep

And the clime was like an aching in the dim light

One foot after the other upwards

A man at the crest

Which is thought to be only a wish

The dawn king like warriors with sounds filling all sky

And a roar deep as the bottom of hell

And darkness was torn away

So the angels came with the swimming light of heaven

And there was pain no more

Only a soaring of the heart

And a living memory of totality

And light shines

And light shines

And light shines

And light shines

And light shines

And light shines

In alle configuraties

De curve is het ding dat op zichzelf kan terugkeren

Opnieuw en opnieuw

Terwijl de sterren om elkaar heen draaien

En verlicht de weg voor reizigers

Wie gaat er mee door de tijd

Op zoek naar diegene die het pad zo zou kunnen buigen

Om ons naar huis te brengen

En licht schijnt

En licht schijnt

Rond de tafel, waar ze allemaal lachend zitten

Handen met vingers die bewegen terwijl ze hun verhaal vertellen over verdwaald zijn

Toen gevonden

Ongeacht de plaats, ze zagen het gezicht

Van iemand die bereisd de weg wees langs de weg

En licht schijnt

En licht schijnt

Maar er werden er zo weinig gezien en soms was het alleen een figuur

Toen de nacht viel en onweersbuien

En regen viel uit wolken die de zon raakten

En geen vogels zingen, er groeiden geen bloemen in deze duisternis

Die zich omsingelde en de man verstikte

Naar vreemde dromen van willen

Maar nooit wetend wat

En licht schijnt

En licht schijnt

En een verlangen was het enige gevoel dat nog over was

Terwijl de weg smal en steil werd

En het klimaat was als pijn in het schemerige licht

De ene voet na de andere omhoog

Een man op het hoogtepunt

Waarvan wordt gedacht dat het slechts een wens is

De dageraadkoning als krijgers met geluiden die de hele lucht vullen

En een brul zo diep als de bodem van de hel

En de duisternis werd weggerukt

Dus de engelen kwamen met het zwemmende licht van de hemel

En er was geen pijn meer

Alleen een stijging van het hart

En een levende herinnering aan de totaliteit

En licht schijnt

En licht schijnt

En licht schijnt

En licht schijnt

En licht schijnt

En licht schijnt