Marianne - David Blue

I loved Marianne in the winter

In the loft of her favorite lover

She was growing older

The winter nights were cold

She told me I’m frightened

I said yes I know

Her eyes held me to her

They burned with such a fire

For the saints on the walls

Holy candles in the halls

For those who had left her

I held her and cried

Oh, Marianne you are beautiful

To be this friend

To a stranger who

Leaves you only to fall

Do not cry you have helped me

I will not say goodbye

I know her from another song

Her older poet wrote before

We played it in the morning laughing on the floor

Till he came knocking on the lower East Side door

Yes you know I miss her

Her and her stories of the night

I called her a rabbit

She gave me back my life

I haven’t heard her voice since the Isle of Wight

Ik hield van Marianne in de winter

Op het hok van haar favoriete minnaar

Ze werd ouder

De winternachten waren koud

Ze vertelde me dat ik bang ben

Ik zei ja, ik weet het

Haar ogen hielden me tegen haar aan

Ze brandden met zo'n vuur

Voor de heiligen op de muren

Heilige kaarsen in de gangen

Voor degenen die haar hadden verlaten

Ik hield haar vast en huilde

Oh, Marianne, je bent mooi

Om deze vriend te zijn

Aan een vreemde die

Laat je alleen vallen

Huil niet, je hebt me geholpen

Ik neem geen afscheid

Ik ken haar van een ander liedje

Haar oudere dichter schreef eerder

We speelden het 's ochtends lachend op de vloer

Totdat hij op de lagere East Side-deur klopte

Ja, je weet dat ik haar mis

Zij en haar verhalen van de avond

Ik noemde haar een konijn

Ze gaf me mijn leven terug

Ik heb haar stem niet meer gehoord sinds het Isle of Wight