Rabenballade -

Auf einem Baum drei Raben stolz — oh weh, oh weh, oh Leid, oh weh —

Auf einem Baum drei Raben stolz — Sie war’n so schwarz wie Ebenholz;

Sie war’n so schwarz wie Ebenholz!

Der eine sprach: «Gefährte mein, wo soll die nächste Mahlzeit sein?»

«In jenem Grund, auf grünem Feld, ruht unter seinem Schild ein Held;

Ruht unter seinem Schild ein Held!»

Seine Hunde liegen auch nicht fern.

Sie halten Wacht bei ihrem Herrn

Seine Falken kreisen auf dem Plan — kein Vogel wagt es, ihm zu nah’n;

Kein Vogel wagt es, ihm zu nah’n!

Da kam zu ihm ein zartes Reh: «Ach, dass ich meinen Liebsten seh…»

Sie hebt sein Haupt, von Blut so rot — Der Liebste, den sie küsst, war tot;

Der Liebste, den sie küsst, war tot!

Sie gräbt sein Grab beim Morgenrot — am Abend war sie selber tot!

Oh, großer Gott, uns allen gib solch' Falken, solche Hund', solch' Lieb';

Solch' Falken, solche Hund', solch Lieb'

Drie raven trots op een boom - oh wee, oh wee, oh verdriet, oh wee -

Drie raven trots op een boom - Ze waren zo zwart als ebbenhout;

Ze was zo zwart als ebbenhout!

De ene zei: «Mijn metgezellen, waar zal de volgende maaltijd zijn?»

«Op die grond, op een groen veld, rust een held onder zijn schild;

Een held rust onder zijn schild!»

Zijn honden zijn ook niet ver.

Ze houden de wacht bij hun Heer

Zijn valken cirkelen op het plan - geen vogel durft hem te naderen;

Geen vogel durft hem te naderen!

Toen kwam er een teder hert naar hem toe: "O, dat ik mijn geliefde zie..."

Ze heft zijn hoofd op, zo rood van het bloed... De minnaar die ze kust was dood;

De minnaar die ze kust was dood!

Ze graaft zijn graf bij zonsopgang - 's avonds was ze zelf dood!

O, grote God, geef ons allemaal zulke haviken, zulke honden, zulke liefde;

Zulke haviken, zulke honden, zulke liefde