The Cleansing Fires -

Night betrayed the day

I collapsed into my shell

As the scars reshaped my face

Mercy reared its head

And forgiveness lost its charm

As the cries at once fell dead

And if in the shards that surround me

One fragment of hope remains

If these paranoid wishes have come unchained

Better to wish them away

Better to save this last embrace

And give this nightmare closure

Ghosts of madness fled

And the master lost his breath

As the fear inside fell dead…

Now forever laid in this pristine grave

They whisper their tirades

Children of tragedy cry blasphemies, invisible and unclean

So still in the presence of majesty

You will offer yourself to me, give in to me

In a prison designed by me, frozen in fright at the sight of me

Now you will listen to me

Angel of the darkness created by me

Now you shall see

Better to quietly embrace the dancing fires

And learn to bathe yourself in pools of my desires

Mother of agony, now atrophies

Our union transcending days

Naked, in a state of emergency

Sweat feeding my urgency, give it to me

Submit to this tragedy unholy nymph — you bleed for me

Streaming like tears down your thighs

Now ever so gracefully washing me clean

Whisper to me

Better to readily embrace these raging fires

And learn to drown yourself in seas of my desires

By the bed the stench is best

Under tattered sheets we are blessed

The decay of dignity augments your unrest

Cloaked in silence, you cling to me

Soon you come to know loyalty

Serving me eternally in our den of beauty

Ever deceived by fate, suspended behind this gate

Anguish becoming me, endless surrender shapes me

Twisted silhouettes and shadows grace the room

The sunlight has abandoned me

The hours are blurred, consciousness burns

This is my family

The lifeblood drains from me

Forging this grim reality, we fall into place

Now we’re…

Licking the skin (Aging within)

Soiling the whore (Tainting my fears)

Twisting the skin (Descent within)

Boiling the core (Tasting my tears)

Peeling the skin (Dying within)

Begging for more (Raping my soul)

Burning the skin (Decay within)

(Changing my soul)

Forever closing the door on perverse impurities

Father — Fracture — Failure

Pulsating thoughts impact like thunder

Mind going under

Despair rips me asunder

The ever fading voice of reason

Devoid and bleeding

Piercing numbness blinds my eyes

Our fantasies are weak and crumbling

Hope stays for one thing:

I know the end is coming

Daughter — Damage Danger

Better to cleanse this tainted world of its disease

And sacrifice sanity

I have been stripped of all but nothing’s stopping me

Destiny’s wrath ignites my soul

Night betrays the day, I am timeless (save me)

Mercy hides its face, turns away (raped me)

Ghosts of madness come, and their words (soothe me)

Master breathes his fear (fear) and the choking starts

Regret subdues my demons, purges my desires

Bright flames of lust subsiding, woven curse unravels flawed designs

I can see your face turn to grey (it pains me)

I can see your fear slowly fading (it scathes me)

Undone, the monster cowers loosening its grip

Overcome by searing weakness, turning to a sharp and blinding light

Cut these chains of fractured days

Suffer the children yet he stays

I can see the ending tearing away from myself

Breaking shackles, fighting fate

Prisoners in this perfect grave

Sanctify this union, children of failed gods' dismay

Moments lapse, burning sweat fills my anguished eyes

These pains revive me

Rage inside me guides my hand so swift and unrestrained

Better to recklessly abandon final hope

As the cleansing fires engulf your soul

De nacht heeft de dag verraden

Ik zakte in mijn schulp

Terwijl de littekens mijn gezicht hervormden

Barmhartigheid stak de kop op

En vergeving verloor zijn charme

Toen de kreten meteen dood vielen

En als in de scherven die me omringen

Er is nog één sprankje hoop

Als deze paranoïde wensen zijn ontketend

Het is beter om ze weg te wensen

Het is beter om deze laatste omhelzing te bewaren

En geef deze nachtmerrie een afsluiting

Geesten van waanzin zijn gevlucht

En de meester verloor zijn adem

Toen de angst van binnen dood neerviel...

Nu voor altijd in dit ongerepte graf gelegd

Ze fluisteren hun tirades

Tragediekinderen huilen godslastering, onzichtbaar en onrein

Dus nog steeds in aanwezigheid van majesteit

Je biedt jezelf aan mij aan, geef toe aan mij

In een door mij ontworpen gevangenis, bevroren van angst bij het zien van mij

Nu ga je naar me luisteren

Engel van de duisternis gemaakt door mij

Nu zul je zien

Het is beter om rustig de dansende vuren te omarmen

En leer jezelf te baden in poelen van mijn verlangens

Moeder van pijn, nu atrofieën

Onze unie overstijgt dagen

Naakt, in noodtoestand

Zweet dat mijn urgentie voedt, geef het aan mij

Onderwerp je aan deze tragedie, onheilige nimf - je bloedt voor mij

Stroomt als tranen over je dijen

Nu ooit zo sierlijk me schoon te wassen

Fluister tegen me

Het is beter om deze laaiende vuren gemakkelijk te omarmen

En leer jezelf te verdrinken in de zeeën van mijn verlangens

Bij het bed is de stank het beste

Onder gescheurde lakens zijn we gezegend

Het verval van waardigheid vergroot je onrust

Gehuld in stilte, klamp je je aan me vast

Al snel leer je loyaliteit kennen

Mij ​​eeuwig van dienst zijn in ons schoonheidscentrum

Ooit misleid door het lot, opgehangen achter deze poort

Angst wordt mij, eindeloze overgave vormt mij

Gedraaide silhouetten en schaduwen sieren de kamer

Het zonlicht heeft me in de steek gelaten

De uren zijn wazig, het bewustzijn brandt

Dit is mijn familie

Het levensbloed vloeit uit mij weg

Door deze grimmige realiteit te smeden, vallen we op hun plaats

Nu zijn we...

De huid likken (veroudering van binnen)

De hoer bevuilen (mijn angsten bederven)

De huid draaien (afdaling naar binnen)

De kern koken (mijn tranen proeven)

Peeling van de huid (sterven van binnen)

Smeken om meer (Mijn ziel verkrachten)

De huid verbranden (verval van binnen)

(Mijn ziel veranderen)

Voor altijd de deur sluiten voor perverse onzuiverheden

Vader — Breuk — ​​Mislukking

Pulserende gedachten slaan in als donder

geest onder gaan

Wanhoop scheurt me aan stukken

De altijd vervagende stem van de rede

Verstoken en bloeden

Doordringende gevoelloosheid verblindt mijn ogen

Onze fantasieën zijn zwak en afbrokkelend

Hoop blijft voor één ding:

Ik weet dat het einde nadert

Dochter — Schadegevaar

Het is beter om deze besmette wereld van zijn ziekte te zuiveren

En opofferen van gezond verstand

Ik ben van alles beroofd, maar niets houdt me tegen

De toorn van het lot ontsteekt mijn ziel

De nacht verraadt de dag, ik ben tijdloos (red mij)

Genade verbergt zijn gezicht, wendt zich af (verkrachtte me)

Geesten van waanzin komen, en hun woorden (kalmeren me)

Meester ademt zijn angst (angst) in en het stikken begint

Spijt bedwingt mijn demonen, zuivert mijn verlangens

Heldere vlammen van lust verdwijnen, geweven vloek ontrafelt gebrekkige ontwerpen

Ik zie je gezicht grijs worden (het doet me pijn)

Ik zie je angst langzaam vervagen (het doet me pijn)

Ongedaan gemaakt, het monster krimpt ineen en verliest zijn greep

Overwin door schroeiende zwakte, wendend tot een scherp en verblindend licht

Snijd deze ketens van gebroken dagen door

Lijdt de kinderen en toch blijft hij

Ik zie het einde van mezelf wegscheuren

Het breken van ketenen, vechten tegen het lot

Gevangenen in dit perfecte graf

Heilig deze verbintenis, kinderen van de ontzetting van de mislukte goden

Momenten verstrijken, brandend zweet vult mijn gekwelde ogen

Deze pijnen doen me herleven

Woede in mij leidt mijn hand zo snel en ongeremd

Het is beter om roekeloos de laatste hoop op te geven

Terwijl de reinigende vuren je ziel overspoelen