The Nameless - Dagon

Nightfall is the hour that shrouds him.

Knowing what he knows, see what he’s seen.

He seeks out a substance to cloud him,

and should some wayward traveler pass upon his way.

He’ll tell them a tale, and it’s always the same.

No man can name what’s not meant to be named.

A mist at his eye,

a catch in his throat.

Psychosis embodied,

barely a man, yet not quite a ghost.

There is no name.

There is no name for the thing that’s not meant to be

named.

Sorrow and madness in one,

an unseemly aura about him.

Ragged in sight and reeking of ale,

his detractors find reason to doubt him.

The sea, he says, is boiling with sin like some vast

sunken Sodom.

And he laughs not at the jest that the

devil himself doth reside at the bottom.

One thousand grips do rise,

stronger than timber or canvas of ship.

Cries to lovers, gods, and mothers.

Issue from men, the last word on their lips.

Het vallen van de avond is het uur dat hem omhult.

Weten wat hij weet, zien wat hij heeft gezien.

Hij zoekt een stof om hem te vertroebelen,

en mocht een eigenzinnige reiziger zijn weg passeren.

Hij zal ze een verhaal vertellen, en het is altijd hetzelfde.

Niemand kan een naam geven die niet bedoeld is om genoemd te worden.

Een mist voor zijn oog,

een hap in zijn keel.

Psychose belichaamd,

nauwelijks een man, maar toch niet helemaal een geest.

Er is geen naam.

Er is geen naam voor het ding dat niet bedoeld is te zijn

genaamd.

Verdriet en waanzin in één,

een ongepast aura om hem heen.

haveloos in het zicht en stinkend naar bier,

zijn tegenstanders vinden reden om aan hem te twijfelen.

De zee, zegt hij, kookt van zonde als een uitgestrekte...

gezonken Sodom.

En hij lacht niet om de grap dat de...

duivel zelf woont op de bodem.

Duizend grepen gaan omhoog,

sterker dan hout of canvas van een schip.

Huilen voor geliefden, goden en moeders.

Kwestie van mannen, het laatste woord op hun lippen.