The Last - Dagon

From the wharf that night I saw it crawl onto the stony shore…

And from a crevice in the rocks it pulled a hat and coat…

And in the guise of man it shambled down the boardwalk in the dark…

Primeval rumblings in its throat…

The Last 4X…

Its luminescent eyes peer in the tavern by the docks…

Where sailors spend their leave and dance with village girls…

And when the dancers kiss it pounds its fists in angst against the glass…

The lonely last of a long forgotten world…

The Last- Not quite man, it lives within the sea…

The Last- Final son of some aquatic breed…

The Last- We’ll never understand its wretched pain…

The Last- The life we share the ecstasy it craves…

Its scales- Abhorrent worst of all creation…

Its cries- A tortured mind’s emancipation…

Its form- Inverse of common decency…

Truest terror of it all- Anthropomorphic similarities…

Its people died out long ago, a holocaust we’ll never know…

Target of extinction, nature’s own malediction…

Lusting for our human pleasures, twisted longings beyond measure…

Memories exhuming, painful past consuming

Explanation:

The Last is written from the perspective of a man who lives in a seaside New

England town.

He tells us the story of a creature he has seen crawling out of

the ocean

We come to learn that this creature is the last member of an aquatic species

that has all but died out.

Little is known of what happened to them,

but the narrator is able to tell us quite a bit about the individual he has

witnessed.

The creature, left utterly alone, longs for the companionship it

sees in our human lives, but is denied because of its horrific appearance.

Scaly, dripping, and creeping on webbed limbs, it must disguise itself and

move among us in the dark.

But, as the narrator tells us, «truest terror of it

all, anthropomorphic similarities», the most frightening aspect of this beast

is just how close it comes to being human

Vanaf de kade die nacht zag ik het op de stenige kust kruipen...

En uit een spleet in de rotsen trok het een hoed en een jas...

En in de gedaante van een man slenterde hij in het donker over de promenade...

Oergerommel in zijn keel...

De laatste 4X…

Zijn lichtgevende ogen turen in de taverne bij de dokken...

Waar zeelieden hun verlof doorbrengen en dansen met dorpsmeisjes...

En als de dansers elkaar kussen, slaat het zijn vuisten van woede tegen het glas...

De eenzame laatste van een lang vergeten wereld...

The Last- Niet helemaal man, het leeft in de zee ...

De laatste-finale zoon van een of ander waterras...

The Last- We zullen zijn ellendige pijn nooit begrijpen...

The Last- Het leven dat we delen in de extase waar het naar hunkert...

Zijn schubben - Afschuwelijk het ergste van alle schepping ...

Zijn kreten - De emancipatie van een gekwelde geest...

Zijn vorm - het omgekeerde van de goede zeden ...

Echte terreur van alles - Antropomorfe overeenkomsten...

De mensen zijn lang geleden uitgestorven, een holocaust die we nooit zullen weten ...

Doel van uitsterven, de eigen vervloeking van de natuur...

Verlangen naar onze menselijke genoegens, verwrongen verlangens onmetelijk...

Herinneringen opgraven, pijnlijk verleden consumeren

Uitleg:

The Last is geschreven vanuit het perspectief van een man die aan de kust woont New

Engeland stad.

Hij vertelt ons het verhaal van een wezen waaruit hij heeft zien kruipen

de oceaan

We komen erachter dat dit wezen het laatste lid is van een aquatische soort

dat is zo goed als uitgestorven.

Er is weinig bekend over wat er met hen is gebeurd,

maar de verteller kan ons heel wat vertellen over de persoon die hij heeft

getuige geweest.

Het wezen, volkomen alleen gelaten, verlangt naar het gezelschap dat het is

ziet in ons mensenleven, maar wordt ontkend vanwege zijn gruwelijke uiterlijk.

Geschilferd, druipend en kruipend op met zwemvliezen verbonden ledematen, moet het zichzelf vermommen en

beweeg onder ons in het donker.

Maar, zoals de verteller ons vertelt, "de grootste schrik ervan"

alle, antropomorfe overeenkomsten», het meest angstaanjagende aspect van dit beest

is hoe dicht het bij mens-zijn komt