A Grim Myriad -

First we got, consciousness of death

Cognitive state, sudden apoplexy

Then we struggled, to avoid fatality

We scribed our own God, to weave our faith upon

Great architechs of decease, self-imposed martyrdom

Harvesters of sorrow, cadavers of tomorrow

A contrasting shade, concealed hypocrisy

A grim myriad, an allegory

Frail humanity, spawns dissaray and misery

Stale vanity, a vast array of monstruosities

Tears of fear, in a streaming ocean of agony

Screaming in this automnal scenery

Great architechs of decease, self-imposed martyrdom

Harvesters of sorrow, cadavers of tomorrow

A contrasting shade, concealed hypocrisy

A grim myriad, an allegory

Uncovering lies, narrowing human’s alibi

Constrained to deny what’s beyond the sky

We strive for perfection, yet can’t harness ourselves

Cross breeding infections, a slight moral inflection

A loop of infinite echo, the tempting voice of consciousness

Such a grim myriad, to possess to impress

Then we got, a glimpse of our own death

A precognitive state, sudden humility

Then we struggled, to avoid ignominy

We scribed our own God, to blame our crimes upon

Great architechs of decease, self-imposed martyrdom

Harvesters of sorrow, cadavers of tomorrow

A contrasting shade, concealed hypocrisy

A grim myriad, an allegory

Empty Glance, Anxious Stance

Choral Misthrust, Immoral Lust

Depraved illusions, a firmament Failure

Brought thee pleasure in perfect Rapture

Uncovering lies, narrowing human’s alibi

Constrained to deny what’s beyond the sky

We strive for perfection, yet can’t harness ourselves

Cross breeding infections, a slight moral inflection

Glimpses from beyond the veil

A reality alien to our beliefs

Bleeding free we behold an unnamable chaos

Unfiltered by the tendrils of emotion

A grim myriad, to witness illusion

A grim myriad, to possess to impress

Eerst kregen we het bewustzijn van de dood

Cognitieve toestand, plotselinge apoplexie

Toen worstelden we om een ​​dodelijk ongeval te voorkomen

We schreven onze eigen God, om ons geloof op te weven

Grote architechs van overlijden, zelfopgelegd martelaarschap

Oogsten van verdriet, kadavers van morgen

Een contrasterende tint, verborgen hypocrisie

Een grimmige myriade, een allegorie

Breekbare mensheid, spawnt dissaray en ellende

Muffe ijdelheid, een breed scala aan wangedrochten

Tranen van angst, in een stromende oceaan van pijn

Schreeuwend in dit autonome landschap

Grote architechs van overlijden, zelfopgelegd martelaarschap

Oogsten van verdriet, kadavers van morgen

Een contrasterende tint, verborgen hypocrisie

Een grimmige myriade, een allegorie

Leugens ontdekken, het alibi van de mens verkleinen

Gedwongen om te ontkennen wat er boven de hemel is

We streven naar perfectie, maar kunnen onszelf niet benutten

Kruisinfecties, een lichte morele verbuiging

Een lus van oneindige echo, de verleidelijke stem van het bewustzijn

Zo'n grimmige myriade om te bezitten om indruk te maken

Toen kregen we een glimp van onze eigen dood

Een precognitieve staat, plotselinge nederigheid

Toen worstelden we, om schande te voorkomen

We hebben onze eigen God geschreven om onze misdaden de schuld van te geven

Grote architechs van overlijden, zelfopgelegd martelaarschap

Oogsten van verdriet, kadavers van morgen

Een contrasterende tint, verborgen hypocrisie

Een grimmige myriade, een allegorie

Lege blik, angstige houding

Koorwantrouwen, immorele lust

Verdorven illusies, een firmament Mislukking

Bracht u plezier in perfecte Rapture

Leugens ontdekken, het alibi van de mens verkleinen

Gedwongen om te ontkennen wat er boven de hemel is

We streven naar perfectie, maar kunnen onszelf niet benutten

Kruisinfecties, een lichte morele verbuiging

Een glimp van achter de sluier

Een realiteit die vreemd is aan onze overtuigingen

Vrij bloedend aanschouwen we een onnoembare chaos

Ongefilterd door de slierten van emotie

Een groot aantal, om getuige te zijn van illusie

Een groot aantal, om te bezitten om indruk te maken