Samarcande - Cyril Cyril

Je ne fais que passer n’est-ce pas?

Je ne fais que passer n’est-ce pas?

Je ne fais que passer n’est-ce pas?

Je ne fais que passer n’est-ce pas?

Je ne fais que passer n’est-ce pas?

Je ne fais que passer n’est-ce pas?

Derriere moi les derrières ruines, devant moi les ruines

Derriere moi les derrières ruines, devant moi les ruines

Je ne fais que passer n’est-ce pas?

Je ne fais que passer n’est-ce pas?

Je ne fais que passer n’est-ce pas?

Je ne fais que passer n’est-ce pas?

Derriere moi les derrières ruines, devant moi les ruines

Derriere moi les derrières ruines, devant moi les ruines

Cependant que naissent au crépuscule en pagaille

Le chaos, l’amour et les peines

En multitudes essaiment d’abysses en abysses

Et tourbillonnent en siphons désuets avant même que l’oeil s’ouvre

Etincelles en myriades par un soupçon absurde

La vie sursaute en delà des poussières

Car ici tout est ruines

Ik kom gewoon langs, nietwaar?

Ik kom gewoon langs, nietwaar?

Ik kom gewoon langs, nietwaar?

Ik kom gewoon langs, nietwaar?

Ik kom gewoon langs, nietwaar?

Ik kom gewoon langs, nietwaar?

Achter mij de ruïnes, voor mij de ruïnes

Achter mij de ruïnes, voor mij de ruïnes

Ik kom gewoon langs, nietwaar?

Ik kom gewoon langs, nietwaar?

Ik kom gewoon langs, nietwaar?

Ik kom gewoon langs, nietwaar?

Achter mij de ruïnes, voor mij de ruïnes

Achter mij de ruïnes, voor mij de ruïnes

Terwijl geboren in de schemering in een puinhoop

Chaos, liefde en verdriet

In menigten zwermen van afgrond naar afgrond

En wervelen in verouderde sifons voordat het oog zelfs maar opengaat

Vonken in myriaden door een absurde verdenking

Het leven springt voorbij het stof

Want hier is alles ruïne