Mourn -

I was tired of wishing you’d show.

I walked home.

You used to live in that house up the road.

And so it goes…

There I stood in the streetlight’s dim glow,

my eyes closed

And fists clenched in the blistering snow.

I can’t let you go.

I was told that the sadness won’t grow.

But I know there’s no stopping this war in my soul.

How could I though?

All my hope was effectively blown

on a ghost.

I feel stupid and screwed up and torn apart,

and I let you go.

Now there’s nothing but sitting alone;

that feeling of losing control.

Why do we have to let go?

Why do we have to let go?

And the memories can’t make us whole.

These words doing nothing, I know.

Why do we have to let go?

Why do we have to let go?

I can still hear your voice on the phone,

please don’t go.

And it fills up my head and echoes

‘til I could explode.

But it builds our reflections so slow,

and they grow

Like these mirrors of us in a row.

I can’t cope.

It was barely light out, you were stoned.

We walked home.

You still lived in that house up the road.

How could I know?

There was something about your dark tone.

I let go of your hand, you departed,

One last farewell and

I should have known.

Now there’s nothing but sitting alone;

that feeling of losing control.

Why do we have to let go?

Why do we have to let go?

And the memories can’t make us whole.

These words doing nothing, I know.

Why do we have to let go?

Why do we have to let go?

Her darkness

Her weakness

Her Sorrow

Her Secrets

Her darkness

Her weakness

Her Sorrow

Her Secrets

Her darkness

Her weakness

Her Sorrow

Her Secrets

Her darkness

Her weakness

Her Sorrow

Her Secrets

She’s Gone

Ik was het beu om te wensen dat je zou komen opdagen.

Ik liep naar huis.

Je woonde vroeger in dat huis verderop in de straat.

En zo gaat het…

Daar stond ik in de schemerige gloed van de straatlantaarn,

mijn ogen vielen dicht

En vuisten gebald in de zinderende sneeuw.

Ik kan je niet laten gaan.

Ik kreeg te horen dat het verdriet niet zal groeien.

Maar ik weet dat er in mijn ziel deze oorlog niet te stoppen is.

Hoe zou ik dat kunnen?

Al mijn hoop was effectief vervlogen

op een geest.

Ik voel me stom en verpest en verscheurd,

en ik liet je gaan.

Nu is er niets anders dan alleen zitten;

dat gevoel de controle te verliezen.

Waarom moeten we loslaten?

Waarom moeten we loslaten?

En de herinneringen kunnen ons niet heel maken.

Deze woorden doen niets, ik weet het.

Waarom moeten we loslaten?

Waarom moeten we loslaten?

Ik kan je stem nog steeds horen aan de telefoon,

ga alsjeblieft niet.

En het vult mijn hoofd en weergalmt

tot ik zou kunnen ontploffen.

Maar het bouwt onze reflecties zo langzaam op,

en ze groeien

Zoals deze spiegels van ons op een rij.

Ik kan het niet aan.

Het was amper licht buiten, je was stoned.

We liepen naar huis.

Je woonde nog steeds in dat huis verderop in de straat.

Hoe kan ik dat weten?

Er was iets met je donkere toon.

Ik liet je hand los, je vertrok,

Nog een laatste groet en

Ik had het moeten weten.

Nu is er niets anders dan alleen zitten;

dat gevoel de controle te verliezen.

Waarom moeten we loslaten?

Waarom moeten we loslaten?

En de herinneringen kunnen ons niet heel maken.

Deze woorden doen niets, ik weet het.

Waarom moeten we loslaten?

Waarom moeten we loslaten?

Haar duisternis

Haar zwakte

Haar verdriet

Haar geheimen

Haar duisternis

Haar zwakte

Haar verdriet

Haar geheimen

Haar duisternis

Haar zwakte

Haar verdriet

Haar geheimen

Haar duisternis

Haar zwakte

Haar verdriet

Haar geheimen

Ze is weg