Data Ghosts -

We’ve got 18 to life, we’ve got holes in our heads.

We’ve got ages of waiting and no cigarettes.

We’re like ghosts of the past, we’re like lights in the mist.

We’re the hum of the machine when back-up's fatalist.

And if I don’t break it then you won’t break it.

If I don’t break it then you won’t, Julianna.

I won’t fake it if you don’t fake it.

I won’t fade out if you don’t first.

On the bed, what you said, were you miles away

When you fractured my heart and left nothing to say?

And you talk in your sleep and you’re silent awake.

And the walls closing in don’t protect you from fate.

All was scattered and lost;

the decline of our age.

No regrets as we bled and we filed away.

In the body’s divorce luminescence was faint

And our tragedy wore us until we were vacant.

And if I don’t break it then you won’t break it.

If I don’t break it then you won’t, Julianna.

I won’t fake it if you don’t fake it.

I won’t fade out if you don’t first.

Rigor mortis kicked in and we started to fade;

We the dead we the dead in that halcyon state.

Like the storm in your head, like a gasp of the waves,

We were in and the dim light prepared us to break.

There’s no God looking in, there’s no more calm restraint,

Just the terror of watching the terror of age.

We the dead, we the dead, we will not chose our fate.

We’re not dead, we’re abandoned, we know we’re just vacant.

We hebben 18 tot levenslang, we hebben gaten in ons hoofd.

We hebben eeuwen wachten en geen sigaretten.

We zijn als geesten uit het verleden, we zijn als lichten in de mist.

Wij zijn het geroezemoes van de machine als de back-up fatalist is.

En als ik het niet breek, dan breek jij het ook niet.

Als ik het niet breek, dan doe jij het niet, Julianna.

Ik zal het niet vervalsen als u het niet vervalst.

Ik zal niet verdwijnen als jij dat niet eerst doet.

Op het bed, wat je zei, was je mijlenver weg

Toen je mijn hart brak en niets te zeggen had?

En je praat in je slaap en je bent stil wakker.

En de muren die dichterbij komen, beschermen je niet tegen het noodlot.

Alles was verstrooid en verloren;

het verval van onze leeftijd.

Geen spijt, want we bloedden en we vijlden weg.

In de scheiding van het lichaam was de luminescentie zwak

En onze tragedie droeg ons totdat we vacant waren.

En als ik het niet breek, dan breek jij het ook niet.

Als ik het niet breek, dan doe jij het niet, Julianna.

Ik zal het niet vervalsen als u het niet vervalst.

Ik zal niet verdwijnen als jij dat niet eerst doet.

Rigor mortis begon en we begonnen te vervagen;

Wij de doden, wij de doden in die halcyon-toestand.

Als de storm in je hoofd, als een zucht van de golven,

We waren binnen en het schemerige licht bereidde ons voor om te breken.

Er is geen God die naar binnen kijkt, er is geen kalme terughoudendheid meer,

Alleen de terreur van het kijken naar de terreur van de ouderdom.

Wij de doden, wij de doden, wij zullen ons lot niet kiezen.

We zijn niet dood, we zijn in de steek gelaten, we weten dat we gewoon leeg zijn.