Acorda - Curumin

Era uma voz que eu ouvia de longe

Me chamando enquanto amanhecia

Ou era o vento que vinha de fora e arrepiava por dentro

É hora vambora, ela disse: «Vambora!»

E me deu um desenho num papel pequeno

Num céu azul imenso

Acho que era o sonho em que eu voava por alta madrugada

Seus lábios me levavam e ela sussurrava: «Acorda!»

Mas meus olhos se fechavam e assim eu ia

Uma estrada, uma trilha

Lembro que eu andava por veredas macias

Debaixo do cacho da samambaia

Havia um cheiro que me atraia

Eu procurava, meio que me perdia

Mas no calor dos seus braços eu me encontrava

A gente acordava enquanto o sol nascia

Um suspiro e a cortina da janela se debatia

A vela sobre a mesa, a chama ainda acesa (Bom dia!)

E a flor dela se abria

Het was een stem die ik van ver hoorde

Belde me terwijl het dageraad was

Of het was de wind die van buiten kwam en van binnen rilde

Het is tijd, laten we gaan, ze zei: "Laten we gaan!"

En hij gaf me een tekening op een klein stukje papier

In een enorme blauwe lucht

Ik denk dat het de droom was waarin ik bij zonsopgang vloog

Haar lippen namen me vast en ze fluisterde: «Word wakker!»

Maar mijn ogen zouden sluiten en dus zou ik

Eén weg, één pad

Ik herinner me dat ik over zachte paden liep

Onder de tros van de varen

Er was een geur die me aantrok

Ik was er naar op zoek, ik was een beetje verdwaald

Maar in de hitte van je armen vond ik mezelf

We werden wakker terwijl de zon opkwam

Een zucht en het gordijn haperde

De kaars op tafel, de vlam brandt nog (Goedemorgen!)

En haar bloem ging open