Legion Lost -

Once we set out on our conquest

To battle the land and the sea

The titans would bow down before us

The might of our sword was set free

Rode on through forest and desert

Stared at the eyes of the sun

Always felt something was missing

Despite the battles we’ve won

Tried to ascend our own nature

Tried to be one with the gods

Wanted to wield our own scepter

But they took off their facades

Banished us all in a a nightmare

Until our time would return

Lost in the folds of dimensions

Forever destined to burn

In silence and sorrow all cast

blind to future and past

Eternally paying the cost

always to be the Legion Lost

At the end of your time,

We’ll witness a new world beginning

We’ll become flesh and bone & regain our throne

At last to reclaim our destiny

Our swords and our shields lay in ruins

Our pride and our emblems now lost

The one thing we craved for was knowledge

But our own souls were the cost

How can we ever be mortals?

Since we have seen the unseen?

What lays above and beyond us

Oh lord can we ever be free.

And be whole again

Once more to rise from this bane

Rise up as mortals, as warrior kings

as visions of might from afar

Then they’ll recall who we are

Lost In this deafening silence

Mist of our sorrows we call

All of our dreams lay forgotten

Since we have chosen to fall

No-one remembers the future

That has been promised to all

Fighting our way through oblivion

'Til we once more hear the call

Toen we eenmaal aan onze verovering begonnen,

Om het land en de zee te bevechten

De titanen zouden voor ons buigen

De macht van ons zwaard was bevrijd

Reed door door bos en woestijn

Staarde in de ogen van de zon

Altijd het gevoel gehad dat er iets ontbrak

Ondanks de gevechten die we hebben gewonnen

Geprobeerd om onze eigen natuur op te stijgen

Probeerde één te zijn met de goden

Wilde onze eigen scepter zwaaien

Maar ze deden hun façades af

Heeft ons allemaal verbannen in een nachtmerrie

Tot onze tijd zou terugkeren?

Verdwaald in de plooien van dimensies

Voor altijd bestemd om te branden

In stilte en verdriet allemaal gegoten

blind voor toekomst en verleden

Eeuwig de kosten betalen

altijd om het Legion Lost te zijn

Aan het einde van uw tijd,

We zullen getuige zijn van het begin van een nieuwe wereld

We zullen vlees en been worden en onze troon herwinnen

Eindelijk om ons lot terug te eisen

Onze zwaarden en onze schilden lagen in puin

Onze trots en onze emblemen zijn nu verloren

Het enige waar we naar snakten, was kennis

Maar onze eigen zielen waren de kosten

Hoe kunnen we ooit stervelingen zijn?

Sinds we het ongeziene hebben gezien?

Wat boven en buiten ons ligt

Oh heer kunnen we ooit vrij zijn.

En weer heel zijn

Nog een keer om uit deze vloek te komen

Sta op als stervelingen, als krijgerskoningen

als visioenen van misschien uit de verte

Dan herinneren ze zich wie we zijn

Verloren in deze oorverdovende stilte

Mist van ons verdriet noemen we

Al onze dromen waren vergeten

Aangezien we ervoor hebben gekozen om te vallen

Niemand herinnert zich de toekomst

Dat is iedereen beloofd

Vecht ons een weg door de vergetelheid

'Tot we de roep weer horen'