Grim Steeds -

As our time passed in endless oblivion,

We took heed of the call

In a soul eating timeless communion

That came after our fall.

Time and space bent around as our prison,

A hall, made of shadows and grief.

Now a crack formed inside of this shell

We at last may be pardoned and freed.

Our swords strike tonight

The black hand of vengeance is thine sacred right

Heavens above and Hell down below,

Beware as we mount, the grim steeds of war.

We held on to a memory’s fragment,

To remind of our past.

When we held an eternity’s promise

But each day was our last.

We had might we had conquered the knowledge

Of gods and of people alike

But we burnt our own wings in the process

Like moths that were drawn to the light.

We endured our creator’s betrayal

We remained proud and tall.

Never gave in to light or to darkness

To control our own call.

Time is here place is now to arise,

From this grave that they made us call home

As we rip through this womb made of torment

We vow: All creation is foe.

Terwijl onze tijd in eindeloze vergetelheid verstreek,

We hebben gehoor gegeven aan de oproep

In een ziel etende tijdloze communie

Dat kwam na onze val.

Tijd en ruimte gebogen als onze gevangenis,

Een zaal, gemaakt van schaduwen en verdriet.

Nu is er een scheur gevormd in deze schaal

We kunnen eindelijk vergeven en bevrijd worden.

Onze zwaarden slaan vanavond toe

De zwarte hand van wraak is uw heilige recht

Hemel boven en hel beneden,

Pas op als we opstijgen, de grimmige strijdrossen.

We hielden vast aan een fragment van een herinnering,

Om te herinneren aan ons verleden.

Toen we een belofte van een eeuwigheid hielden

Maar elke dag was onze laatste.

We hadden de kennis kunnen veroveren

Van goden en van mensen gelijk

Maar we verbrandden daarbij onze eigen vleugels

Als motten die naar het licht werden getrokken.

We hebben het verraad van onze maker doorstaan

We bleven trots en lang.

Nooit toegegeven aan licht of duisternis

Om onze eigen oproep te beheren.

Tijd is hier, plaats moet nu ontstaan,

Van dit graf dat ze ons thuis lieten noemen

Terwijl we door deze baarmoeder, gemaakt van kwelling, scheuren

We beloven: alle creatie is een vijand.