Het Woud Der Verdoemden - Countess

Diep verscholen

Tussen deze en de andere wereld

Ligt een rijk der schimmen

Het woud der verdoemden

Zielen van krijgers

Lang geleden eerloos gestorven

Besmet door het gewijde water

Verlieten zij hun ware goden

Herboren wordt een oude ziel

Di destijds wel eervol viel

Christnbloed kleefde aan zijn staal

Eeuwenlang weerklonk zijn verhaal

In Wodans hal kreeg hij zijn zetel

Doch nu rijdt hij opnieuw vermetel

Om de verdoemden te verlossen

Zal hij treden in de duistere bossen

Het woud omgeven door een vuige mist

Die walmt van geboden en witte list

Maar heidens staal ontsteekt heilig vuur

En spoedig verdampt de mistige muur

Onversaagd betreedt hij de nevelen

Waar verlorenen zonder hoop prevelen

In naam des Zegevaders roept hij hen aan

Aarzelend komen zij rond hem tezaam

«Zijn jullie bereid

Je verloren eer te herwinnen?

De schandvlek der bekering

Voor altijd uit te wissen?

Volg mij en rijdt!

Volg mij terug naar de wereld!

Volg mij en rijdt!

Volg mij en wreek je zielen!»

Grimmig gejuich klinkt uit ondode kelen

Rijden zullen de verdoemden met velen

Vlees eens meer razen zij door de wolken

Hun staal weer de schrik der christenvolken

Kerken vergaan tot as en priesters sterven

Terwijl zij Hangbaard roemen en runen kerven

Het volk van de Hoge herwint het eigen hart

Na meer dan duizend jaren bittere smart

Hoog in de wolken

Kijkt een oog naar beneden

Tussen twee raven

Verschijnt een wrange lach

Hoog in de wolken

Ziet Hij neer op zijn kind’ren

Tussen twee wolven

Verschijnt een bittere grijns