The Great Regression - Counterpunch

How can you sleep next to me?

So pleasantly and so peacefully

Knowing what I know

Each day it seems our lives will be

Shortened by poor philosophy

Can you hear me now?

Don’t you let me down

We can only watch and wonder as moments pass us by

The atmosphere is so electric I think I know why

I’ve got nothing that you want

Nothing that you need

Waiting for the sweet disaster in between

Let’s plant the seed of doubt

Between us both

Trampling on our four leaf clovers

Instead of looking down

Let’s work it out

You’re taking aim on your sworn enemies

But you’re slightly off the trajectory

Don’t let me down

Don’t you let me down

Can’t pull the trigger now can you

On an honest plague that feels at home

The buildup is killing me

Can somebody please break this clean

Hoe kun je naast me slapen?

Zo aangenaam en zo vredig

Weten wat ik weet

Elke dag lijkt het erop dat ons leven zal zijn

Ingekort door slechte filosofie

Kan je me nu horen?

Stel me niet teleur

We kunnen alleen kijken en ons afvragen als momenten aan ons voorbij gaan

De sfeer is zo elektrisch dat ik denk dat ik weet waarom

Ik heb niets dat je wilt

Niets dat je nodig hebt

Wachten op de zoete ramp tussendoor

Laten we het zaadje van twijfel planten

Tussen ons beiden

Onze klavertjes vier vertrappen

In plaats van naar beneden te kijken

Laten we het uitwerken

Je mikt op je gezworen vijanden

Maar je bent een beetje van het traject af

Stel me niet teleur

Stel me niet teleur

Kan de trekker nu niet overhalen, toch?

Op een eerlijke plaag die zich thuis voelt

De opbouw maakt me kapot

Kan iemand dit alsjeblieft opruimen?