Bruises - Counterpunch

I see the edge and I’m getting closer

The stitches aren’t holding the seams

I’m hitting bottom but sinking further

White picket death machines

I’m done feeling sorry

Headed south on a broken wing

This shoulder’s getting colder

Broken bottles and broken dreams

Can’t wake up from this nightmare

This guilt is killing me

What’s to become of us?

What’s to become of me?

Light a match and walk away.

There’s nothing left here so why stay?

This place is dead to me

Life lived how could we stop it

Love lost on empty pockets

Pointing fingers in the wrong way

Captivated by the thought of sinking in

Eyes hung from hollow sockets

Bloodshot and out of solace

Keep calm and carry on

Pretend there’s nothing wrong

Let’s keep this clandestine

I know just what we need

Pack up these memories with a full frontal lobotomy

It’s not what you knew it’s what you can prove

I walk these streets with the diseased

The ghosts of who we are;

the ones we’ll never be

I wear these scars like antiseptic for my heart

These bruises will lose color

They’re not who you are

Can’t wake up from this nightmare

This guilt is killing me

What’s to become of us?

What’s to become of me?

Light a match and walk away

There’s nothing left here so why stay?

This place is dead to me

I walk these streets with the diseased

The ghosts of who we are;

the ones we’ll never be

I wear these scars like antiseptic for my heart

These bruises will lose color

They’re not who you are

We felt the bottom drop as we stood and watched

View from a window looking straight across

Static silence drowning out the noise

This is the eulogy

We had a little hope 'till it was lost

Life lived, love lost on a boulevard

Yes this is the eulogy of your friends and family

I walk these streets with the diseased

The ghosts of who we are;

the ones we’ll never be

I wear these scars like antiseptic for my heart

These bruises will lose color

They’re not who you are

Ik zie de rand en ik kom dichterbij

De steken houden de naden niet vast

Ik raak de bodem maar zak verder weg

Witte piket doodsmachines

Ik heb er spijt van

Naar het zuiden op een gebroken vleugel

Deze schouder wordt kouder

Gebroken flessen en gebroken dromen

Kan niet wakker worden uit deze nachtmerrie

Dit schuldgevoel maakt me dood

Wat moet er van ons worden?

Wat moet er van mij worden?

Steek een lucifer aan en loop weg.

Er is hier niets meer, dus waarom zou je blijven?

Deze plaats is dood voor mij

Het leven leefde hoe kunnen we het stoppen?

Liefde verloren op lege zakken

Met de vingers op de verkeerde manier wijzen

Gefascineerd door de gedachte om erin te zinken

Ogen hingen aan holle kassen

Bloeddoorlopen en geen troost meer

Blijf kalm en ga door

Doen alsof er niets aan de hand is

Laten we dit clandestien houden

Ik weet precies wat we nodig hebben

Verpak deze herinneringen met een volledige frontale lobotomie

Het is niet wat je wist, het is wat je kunt bewijzen

Ik loop door deze straten met de zieken

De geesten van wie we zijn;

degenen die we nooit zullen zijn

Ik draag deze littekens als een antiseptisch middel voor mijn hart

Deze blauwe plekken zullen kleur verliezen

Ze zijn niet wie je bent

Kan niet wakker worden uit deze nachtmerrie

Dit schuldgevoel maakt me dood

Wat moet er van ons worden?

Wat moet er van mij worden?

Steek een lucifer aan en loop weg

Er is hier niets meer, dus waarom zou je blijven?

Deze plaats is dood voor mij

Ik loop door deze straten met de zieken

De geesten van wie we zijn;

degenen die we nooit zullen zijn

Ik draag deze littekens als een antiseptisch middel voor mijn hart

Deze blauwe plekken zullen kleur verliezen

Ze zijn niet wie je bent

We voelden de bodem zakken terwijl we stonden en toekeken

Uitzicht vanuit een raam dat recht naar voren kijkt

Statische stilte die het geluid overstemt

Dit is de lofrede

We hadden een beetje hoop tot het verloren was

Leven geleefd, liefde verloren op een boulevard

Ja, dit is de lofrede van je vrienden en familie

Ik loop door deze straten met de zieken

De geesten van wie we zijn;

degenen die we nooit zullen zijn

Ik draag deze littekens als een antiseptisch middel voor mijn hart

Deze blauwe plekken zullen kleur verliezen

Ze zijn niet wie je bent