Junta - Cormorant

What horrors we wage

in the light of day,

bodies left decaying

for the world to see.

Conakry,

September, two thousand nine.

Moïse Dadis,

junta chief, will not resign

his command

to sworn democratic law.

Thousands band

to demand that he withdraw.

Crowd trapped.

Soldiers

gather,

guns drawn.

Fire.

Butchery veiled in tear gas,

bayonettes puncture eyes.

Flesh strewn across the grass,

knives sever robes from thighs.

Women raped with gun barrels,

bullet through a child’s head,

howls of humans feral

as they haul away the dead.

Red berets,

elite guard,

murder-crazed,

a city scarred.

Stores they loot,

ribs they snap

under boot.

Cadavers wrapped.

«C'est du

jamais-vu,»

they said.

«Pourquoi

nous, Allah?»

they pled

to absent god.

At the morgue a mother

seeks out her son.

No remains were found.

A desperate father

reaches for his gun,

his daughter bound

in an army base,

used by soldiers in turn,

‘til a rapist discerned

her familiar face,

and, shamed, set her

free.

She speaks no word to her doctor,

for fear her pain disgrace her kin.

For weeks she dared not sleep or dream.

Camara denied blame for the atrocity:

«The military’s beyond my control.»

The chief of his guard drew a pistol

and fired a round in the president’s

skull.

He survives,

abdicates.

A flood of

candidates

compete in Guinea’s

first truly

democratic vote.

Anarchy

mars the year.

Election

frauds unclear.

Will of the people:

Guineans elect

Alpha Condé.

The girl’s suicide,

the son never found,

the butchers alive.

The butchers alive.

Wat voor verschrikkingen voeren we?

in het licht van de dag,

lichamen in verval achtergelaten

voor de wereld om te zien.

Conakry,

September, tweeduizend negen.

Moïse Dadis,

Junta Chief, zal niet aftreden

zijn bevel

om de democratische wet te zweren.

Duizenden band

om te eisen dat hij zich terugtrekt.

Menigte opgesloten.

soldaten

bijeenkomen,

geweren getrokken.

Vuur.

Slagerij gehuld in traangas,

bajonetten doorboren de ogen.

Vlees uitgestrooid over het gras,

messen snijden gewaden van dijen.

Vrouwen verkracht met geweerlopen,

kogel door het hoofd van een kind,

gehuil van wilde mensen

terwijl ze de doden wegslepen.

Rode baretten,

elite bewaker,

moordzuchtig,

een stad met littekens.

Winkels die ze plunderen,

ribben ze knappen

onder boot.

Kadavers ingepakt.

«C'est du»

jamais-vu,»

ze zeiden.

«Pourquoi

nou, Allah?»

zij smeekten

naar afwezige god.

In het mortuarium een ​​moeder

zoekt haar zoon op.

Er zijn geen overblijfselen gevonden.

Een wanhopige vader

reikt naar zijn pistool,

zijn dochter gebonden

in een legerbasis,

beurtelings gebruikt door soldaten,

'til een verkrachter onderscheiden

haar bekende gezicht,

en, beschaamd, zette haar

vrij.

Ze spreekt geen woord tegen haar dokter,

uit angst dat haar pijn haar verwanten te schande maakt.

Wekenlang durfde ze niet te slapen of te dromen.

Camara ontkende de schuld voor de gruweldaad:

"Het leger is buiten mijn controle."

De chef van zijn garde trok een pistool

en vuurde een kogel af in de presidentskamer

schedel.

Hij overleeft,

doet afstand.

Een overstroming van

kandidaten

strijden in Guinee

eerst echt

democratische stemming.

Anarchie

mars het jaar.

Verkiezing

fraude onduidelijk.

Wil van het volk:

Guinezen kiezen

Alpha Condé.

zelfmoord van het meisje,

de zoon nooit gevonden,

de slagers in leven.

De slagers leven.