Nevermore -

Lowly do I sit, the night lay dormant as I muse the thoughts

Of lives passed, and reason with forgotten lore

Remembering within these halls, the curves around your face

Beauty lost;

apparition haunting me, dancing in the pale moonlight

Such silence profound in the night

Until a ravens cry shatters repose

In the cold of winter nights, my hands are splintered from the beating

Of my fists upon the bloodied floors

A sanctuary lost within these hallowed halls, such emptiness abound

Such silence deafening to ears, but what’s this pounding on my chamber door?

As if striking a hammer to bones

Is this the tone of my taker

As I count the days and nights

Watching shadows pass before my eyes

Years begin to crawl

And I shall hear your voice cry forevermore

And as this silence evolves with each heartbeat that echoes its fears

And in halls I shall hear your voice scream forevermore

And as the shadows grow long

Within the light that now fades in the mist

And in halls I shall remain in darkness forevermore

Confined in abysmal time

Showing no signs of release

Detained in horrific eyes

Piercing with a gaze of remorse

But there he rides on the winds of this gloom

And there he howls with an unearthly wail that shakes me

I sit and try to gasp for air, my chest is tight from apprehension

From this beast that dares to perch and mock my woes

Repeating shrieks of nevermore this wretched hound abounds and vexes me

Peering into my soul with hate, like hell fires spawned behind his gates

Is he the one that will take me away

To lay among the worms

As I sit and stare the pounding palpitates the pulse of blood that’s frozen

Through my veins like lifeless corpse in rest

This ravens daunting prophecies have sparked a revelation in my mind

That all of this, my purgatory, shall repeat until I’m under stone

And still this creature insists that he crows

His demoniacal sight

As I count the days and nights, watching shadows pass before my eyes

Years begin to crawl

And I shall hear your voice cry forevermore

And as this silence evolves with each heartbeat that echoes its fears

And in these halls

I shall hear your voice scream forevermore

Confined in abysmal time

Showing no signs of release

Detained in horrific eyes

Piercing with a gaze of remorse

But there he rides on the winds of this gloom

And there he howls

Ik zit nederig, de nacht sluimert terwijl ik de gedachten mijmer

Van levens die zijn verstreken, en reden met vergeten overlevering

Onthoud in deze zalen de rondingen rond je gezicht

Schoonheid verloren;

verschijning die me achtervolgt, dansend in het bleke maanlicht

Wat een stilte diep in de nacht

Totdat een ravenkreet de rust verbreekt

In de kou van de winternachten zijn mijn handen versplinterd door het slaan

Van mijn vuisten op de bebloede vloeren

Een heiligdom verloren in deze heilige zalen, zo'n leegte in overvloed

Zo'n stilte oorverdovend, maar wat bonkt dat op mijn kamerdeur?

Alsof je een hamer tot op het bot slaat

Is dit de toon van mijn afnemer?

Terwijl ik de dagen en nachten tel

Kijken naar schaduwen die voor mijn ogen voorbijgaan

Jaren beginnen te kruipen

En ik zal je stem voor altijd horen huilen

En terwijl deze stilte evolueert met elke hartslag die zijn angsten weergalmt

En in de gangen zal ik je stem voor altijd horen schreeuwen

En naarmate de schaduwen langer worden

In het licht dat nu vervaagt in de mist

En in de zalen zal ik voor altijd in de duisternis blijven

Opgesloten in verschrikkelijke tijd

Geen tekenen van vrijlating te zien

Vastgehouden in afschuwelijke ogen

Piercing met een blik van wroeging

Maar daar rijdt hij op de wind van deze somberheid

En daar huilt hij met een onaardse jammerklacht die me door elkaar schudt

Ik zit en probeer naar lucht te happen, mijn borst is strak van angst

Van dit beest dat durft neer te strijken en mijn ellende te bespotten

Herhaalde kreten van nooit meer deze ellendige hond is in overvloed en ergert me

Met haat in mijn ziel turen, als hellevuurtjes die achter zijn poorten ontstaan

Is hij degene die me meeneemt?

Om tussen de wormen te liggen

Terwijl ik zit te staren, klopt het bonzen van de hartslag van het bloed dat bevroren is

Door mijn aderen als een levenloos lijk in rust

Deze ontmoedigende voorspellingen van raven hebben geleid tot een openbaring in mijn gedachten

Dat dit alles, mijn vagevuur, zich zal herhalen tot ik onder de steen lig

En toch staat dit wezen erop dat hij kraait

Zijn demonische blik

Terwijl ik de dagen en nachten tel, zie ik schaduwen voor mijn ogen voorbijgaan

Jaren beginnen te kruipen

En ik zal je stem voor altijd horen huilen

En terwijl deze stilte evolueert met elke hartslag die zijn angsten weergalmt

En in deze zalen

Ik zal je stem voor altijd horen schreeuwen

Opgesloten in verschrikkelijke tijd

Geen tekenen van vrijlating te zien

Vastgehouden in afschuwelijke ogen

Piercing met een blik van wroeging

Maar daar rijdt hij op de wind van deze somberheid

En daar huilt hij