SQUALI - Coma_Cose

Abbiamo occhi freddi come il ghiaccio

Che l’inverno ci buttiamo il sale

Per non rischiare cadute

La neve è solo pioggia col paracadute

Abbiamo bocche di lupo

Perché lo stomaco è sottoterra

Proprio come il velluto (Shiny, shiny)

Amaro del Capo cosparso di cenere

E dolce Venere di rime

In fondo siamo pescecani

E anche se a Milano non c'è il mare

Noi restiamo squali

E arrivati a questo punto del tragitto

Se potessi cancellare una cosa

Sarebbe il soffitto

Ci siamo persi troppe lune

E rondini che bucano le nuvole

E aeroplani che decollano

Verso una meta lontana

(Noi che al massimo arriviamo al fine settimana)

In fondo siamo pescecani

E anche se a Milano non c'è il mare

Noi restiamo squali

Noi restiamo squali

Qualche volta lo squalo se ne va, ma qualche volta non se ne va per niente.

Ti fissa dritto negli occhi.

Sai che hanno di strano gli squali?

Hanno degli occhi senza vita, palle nere senza luce dentro.

E quando uno ti si

avvicina non credi neanche che sia vivo, finché non ti morde.

Ad un tratto,

senti un urlo acutissimo e terribile.

E l’acqua intorno diventa rossa.

E in mezzo a quella schiuma e quel casino ti arriva addosso il branco!

E cominciano a farti a pezzi

We hebben ogen zo koud als ijs

Laten we het zout in de winter gooien

Om geen risico te lopen om te vallen

Sneeuw is gewoon regen met een parachute

We hebben wolvenmonden

Omdat de maag ondergronds is

Net als fluweel (glanzend, glanzend)

Amaro del Capo bestrooid met as

En lieve Venus van rijmpjes

We zijn tenslotte haaien

En zelfs als er geen zee is in Milaan

We blijven haaien

En aangekomen op dit punt van de reis

Als ik één ding kon annuleren

Het zou het plafond zijn

We hebben te veel manen verloren

En zwaluwen die de wolken doorboren

En vliegtuigen die opstijgen

Op weg naar een ver doel

(Wij die hoogstens in het weekend aankomen)

We zijn tenslotte haaien

En zelfs als er geen zee is in Milaan

We blijven haaien

We blijven haaien

Soms gaat de haai weg, maar soms gaat hij helemaal niet weg.

Hij staart je recht in de ogen.

Weet je waar haaien vreemd aan zijn?

Ze hebben levenloze ogen, zwarte ballen zonder licht erin.

En wanneer je dat doet?

Als je in de buurt komt, denk je niet eens dat hij nog leeft totdat hij je bijt.

Plotseling,

je hoort een zeer hoge en vreselijke schreeuw.

En het water eromheen wordt rood.

En te midden van dat schuim en die rotzooi komt het peloton op je af!

En ze beginnen je uit elkaar te scheuren