MANCARSI - Coma_Cose

Ho detto: «Torno presto» come

Ogni volta che poi faccio le quattro

E strozzo una Corona col limone

Sennò poi ti racconta ciò che ho fatto

Tipo la copertina, quella nera

La luna è bianca e tu mi fai da prisma

Colorami una vita più leggera

Se giro il bomber sembro un Hare Krishna

Partiti da lontano senza niente

Ma in questo mondo, sai, bisogna farseli (Money, money)

Però chi ha troppo grano attorno

Probabilmente è uno spaventapasseri

Dammi dell’ossigeno, fammi sentire in bilico

Fammi pensare che questa giornata non sia grigia

Come quando trovi la sabbia dell’anno prima in fondo alla valigia

Ma ci pensi mai

A noi due, agli sbagli

A chi ci ha preso in giro

Agli sbalzi d’umore che ci causano drammi

Che schifo avere vent’anni

Però quant'è bello avere paura

La strada è solo una riga di matita

Che trucca gli occhi alla pianura

Percorrerla tutta per andare lontano

E fammi fare i soldi come i rapper che poi dividiamo

Con la nebbia i lampioni

Disegnano liane di luce in una giungla di cemento

Ci hanno dato tutto, ci hanno tolto tutto

Poi ci hanno detto: «Lascia un commento»

Ci hanno detto: «Vivere è una corsa, quindi corri

Lo capirai solo al traguardo»

Ci hanno dato un cuore in mezzo alle gambe

Ma senza le istruzioni per usarlo

Ci hanno dato il piombo, ci hanno dato il fango

Ci hanno chiesto: «Quando diventate grandi?»

E nonostante tutto

Abbiamo ancora gli occhi rossi

Come quelli dei conigli bianchi

Ci hanno detto: «Niente dura per sempre

Tranne la musica, quella rimane»

Ma per fortuna io ho incontrato te

Che mi ricordi casa come le campane

Ma ci pensi mai

A noi due, agli sbagli

A chi ci ha preso in giro

Agli sbalzi d’umore che ci causano drammi

Che schifo avere vent’anni

Però quant'è bello avere paura

La strada è solo una riga di matita

Che trucca gli occhi alla pianura

Ma tu ci pensi mai

Alla fretta, ai ritardi

A chi è rimasto indietro

E a quanto è ancora è difficile dirgli: «Mi manchi»

Che schifo avere rimpianti

Però quant'è bello avere paura

La strada è solo una riga di matita

Che trucca gli occhi alla pianura

Percorrerla tutta per andare lontano

E fammi fare i soldi come i rapper che poi dividiamo

E fammi fare i soldi come i rapper che poi dividiamo

Ik zei: "Ik kom snel terug" like

Dan maak ik er elke keer vier

En ik wurg een Corona met citroen

Anders zal hij je vertellen wat ik heb gedaan

Net als de hoes, de zwarte

De maan is wit en jij bent mijn prisma

Kleur me een lichter leven

Als ik het bomberjack omdraai, zie ik eruit als een Hare Krishna

Je ging van ver met niets weg

Maar in deze wereld, weet je, moet je het doen (geld, geld)

Maar wie heeft er teveel graan in de buurt?

Het is waarschijnlijk een vogelverschrikker

Geef me wat zuurstof, laat me voelen in de balans

Laat me denken dat deze dag niet grijs is

Zoals wanneer je het zand van het jaar daarvoor op de bodem van de koffer vindt

Maar je denkt er nooit over na

Aan ons tweeën, aan fouten

Aan degenen die ons belachelijk maakten

Naar de stemmingswisselingen die ons drama's veroorzaken

Wat walgelijk om twintig te zijn

Maar hoe fijn is het om bang te zijn

De weg is slechts een potloodlijn

Wat vormen de ogen naar de vlakte?

Ga helemaal om ver te gaan

En laat me geld verdienen zoals de rappers die we toen splitsen

Met de mist de straatlantaarns

Ze trekken ranken van licht in een betonnen jungle

Ze hebben ons alles gegeven, ze hebben alles van ons afgenomen

Toen vertelden ze ons: "Laat een reactie achter"

Ze vertelden ons: "Leven is een race, dus ren"

Je begrijpt het pas aan de finish"

Ze gaven ons een hart tussen de benen

Maar zonder de instructies om het te gebruiken

Ze gaven ons lood, ze gaven ons modder

Ze vroegen ons: "Wanneer word je groot?"

En ondanks alles

We hebben nog steeds rode ogen

Zoals die van witte konijnen

Ze vertelden ons: “Niets duurt voor altijd

Behalve de muziek, dat blijft"

Maar gelukkig heb ik je ontmoet

Dat doet me denken aan thuis als belletjes

Maar je denkt er nooit over na

Aan ons tweeën, aan fouten

Aan degenen die ons belachelijk maakten

Naar de stemmingswisselingen die ons drama's veroorzaken

Wat walgelijk om twintig te zijn

Maar hoe fijn is het om bang te zijn

De weg is slechts een potloodlijn

Wat vormen de ogen naar de vlakte?

Maar je denkt er nooit over na

Haasten, vertragingen

Wie blijft er achter?

En wat nog moeilijk is om tegen hem te zeggen: "Ik mis je"

Wat walgelijk om spijt te hebben

Maar hoe fijn is het om bang te zijn

De weg is slechts een potloodlijn

Wat vormen de ogen naar de vlakte?

Ga helemaal om ver te gaan

En laat me geld verdienen zoals de rappers die we toen splitsen

En laat me geld verdienen zoals de rappers die we toen splitsen