Dirt - Cody Jinks

I remember that summer

I was ten years old

When our days ceased to shine

No, you could not take a breath

When those black blizzards came

Strippin' land in dire need of rain

There was dirt on the floor

As mama swept all day long

Leavin' trails of tears and mud down her face

There was dirt in our beds

And there was dirt in our clothes

And there was dirt in the little that we ate

We had heard about the market’s fall

A couple years before

But the fields and the harvest all seemed fine

Sometimes the things that kill us

That which we don’t know

That strip the land of everything but pride

Stay close together

That’s all we knew to get by

I recall a helpless feelin'

First time that I saw my father cry

Lookin' back on everything we had, on everything we lost

Still makes me wonder was stayin' worth the cost?

But the town folk up and left

They boarded up the schools and banks and the churches

And that, to me, was wrong

Come next year, it would be better

Will the last one standin' tall before the walls

Show the most resolve?

They announced the New Deal

With the Conservation Act and then the Relief Fund

But we were on our knees

There was little hope by then

So we just stood there in that line

And we thanked the man for that little bit of cheese

Stay close together

That’s all we knew to get by

How I recall a helpless feelin'

The first time that I saw my father cry

Lookin' back on everything we had, onn everything we lost

Still makes me wonder was stayin' worth the cost?

Ik herinner me die zomer

Ik was tien jaar oud

Toen onze dagen ophielden te schijnen

Nee, je kon niet ademen

Toen die zwarte sneeuwstormen kwamen

Strippin' land heeft dringend regen nodig

Er lag vuil op de vloer

Zoals mama de hele dag heeft geveegd

Laat sporen van tranen en modder op haar gezicht achter

Er zat vuil in onze bedden

En er zat vuil in onze kleren

En er zat vuil in het weinige dat we aten

We hadden gehoord over de val van de markt

Een paar jaar eerder

Maar de velden en de oogst leken allemaal prima

Soms zijn de dingen die ons doden

Dat wat we niet weten

Die het land ontdoen van alles behalve trots

Blijf dicht bij elkaar

Dat is alles wat we wisten om rond te komen

Ik herinner me een hulpeloos gevoel

De eerste keer dat ik mijn vader zag huilen

Terugkijkend op alles wat we hadden, op alles wat we verloren

Ik vraag me nog steeds af of het de kosten waard was om te blijven?

Maar de stadsmensen zijn op en vertrokken

Ze hebben de scholen, banken en kerken dichtgetimmerd

En dat was voor mij verkeerd

Kom volgend jaar, het zou beter zijn

Zal de laatste lang voor de muren staan?

Toon de meeste vastberadenheid?

Ze kondigden de New Deal aan

Met de Conservation Act en vervolgens het Hulpfonds

Maar we zaten op onze knieën

Er was toen weinig hoop

Dus we stonden daar gewoon in die rij

En we bedankten de man voor dat stukje kaas

Blijf dicht bij elkaar

Dat is alles wat we wisten om rond te komen

Hoe ik me een hulpeloos gevoel herinner

De eerste keer dat ik mijn vader zag huilen

Terugkijkend op alles wat we hadden, op alles wat we verloren

Ik vraag me nog steeds af of het de kosten waard was om te blijven?