Act One: The Laboratory - Clone

Feel the fluid building,

Feel it hum beneath my eyes,

Feel it drip and rest beneath the cradle of my brain,

Feel my fingers twitching,

Feel the static in my toes.

Blackness changes to light.

I now have eyes.

Lightness turns to colors,

Filling space between shapes and lines,

Blurry spots are fading in and out.

I don’t know why.

Find the straps that hold me,

Pull the wires from my skin.

Sit up and turn.

It’s time I learned.

Take a breath.

I can go anywhere!

Over here!

Over there!

By the door!

Down the stairs!

I’m light as a feather.

Endless blinking lights and doors and walls.

Going on

And on

And on

And on.

Rows of locks all paired with silver handles.

I wonder what’s beyond this hall.

Walking underneath fluorescent sky,

Hand to handle, turn and open wide,

Step inside,

And now I see a sing light’s allur

For thumb against the switch.

There’s something wrong.

What have I done?

The room is waking up.

The hum is swelling.

Oh, the metal arms move on their own.

I don’t know why,

But I feel something’s wrong.

Do they mean me harm,

Or do they have an agenda of their own?

Am I overreacting?

Rows of people just like me,

Afloat in tubes of glass.

All their faces fixed on me.

I am them.

They are me.

Then one moves its hand and mouths,

«Please save us.

Please save me.»

Why are they all smiling?

Voel de vloeiende opbouw,

Voel het neuriën onder mijn ogen,

Voel het druppelen en rusten onder de wieg van mijn brein,

Voel mijn vingers trillen,

Voel de ruis in mijn tenen.

Zwartheid verandert in licht.

Ik heb nu ogen.

Lichtheid verandert in kleuren,

Ruimte tussen vormen en lijnen vullen,

Wazige plekken vervagen.

Ik weet niet waarom.

Vind de riemen die me vasthouden,

Trek de draden van mijn huid.

Ga zitten en draai.

Het wordt tijd dat ik het ga leren.

Haal adem.

Ik kan overal heen!

Hier!

Ginder!

Bij de deur!

De trap af!

Ik ben zo licht als een veer.

Eindeloos knipperende lichten en deuren en muren.

Aan de hand

En verder

En verder

En verder.

Rijen sloten, allemaal gecombineerd met zilveren handgrepen.

Ik vraag me af wat er achter deze hal is.

Lopend onder fluorescerende lucht,

Hand om te hanteren, draaien en wijd openen,

Kom binnen,

En nu zie ik de allur van een zingend licht

Voor duim tegen de schakelaar.

Er is iets mis.

Wat heb ik gedaan?

De kamer wordt wakker.

Het gezoem zwelt aan.

Oh, de metalen armen bewegen vanzelf.

Ik weet niet waarom,

Maar ik voel dat er iets mis is.

Bedoelen ze me kwaad,

Of hebben ze een eigen agenda?

Overdrijf ik?

Rijen met mensen zoals ik,

Drijvend in glazen buizen.

Al hun gezichten waren op mij gericht.

Ik ben hen.

Zij zijn ik.

Dan beweegt men zijn hand en mond,

«Red ons alstublieft.

Alsjeblieft, red mij."

Waarom glimlachen ze allemaal?