The Simians Speak - Climber

In the end when we taught the simian to speak

All one big attempt to find out what made us unique

With elaborate motions of the hands and of the face

A monosyllable put us in our place

And our entire world system started to erode

Cuz like it was a new idea

All the apes kept saying was

«Why, why, why, why, why, why, why?»

And we found ourselves with company

In my isolation

I had my resignation

I had opened my mind

And sprung up from the lofty mind

But no

I have spent the month in

the lead but I have found none

All I need are these three

Strength in size and guilty

So do you bring some underlying moral skeleton

To bring our warm blooded flesh out to cleave

Hey that was our own private misery

What should I love?

What should I see?

What should I hate?

What should I free?

In my isolation

I had my resignation

I had opened my mind

And sprung up from the lofty mine

But no

I have spent the month in

the lead but I have found none

All I need are these three

Strength in size and guilty

Gaurded in the nuance

And undecided couplings

Poets of the primates

Had catalogued their sufferings

Why’d you never let on

We asked them with our shared tongue

The more we sing our sad songs

The less we ever get off

You wanna explain everything

But all you ever do is complain

That’s why the world has lay waste

You have acquired a naughty taste

You shirk responsibility in favor of philosophy

You shirk responsibility in favor of philosophy

In my isolation

I had my resignation

I had opened my mind

And sprung up from the lofty mine

But no

I have sought the month in

the lead but I have found none

All I need are these three

Strength in size and guilty

Op het einde toen we de aap leerden spreken

Allemaal één grote poging om erachter te komen wat ons uniek maakte

Met uitgebreide bewegingen van de handen en van het gezicht

Een eenlettergrepige zet ons op onze plaats

En ons hele wereldsysteem begon te eroderen

Omdat het een nieuw idee was

Het enige wat de apen bleven zeggen was

«Waarom, waarom, waarom, waarom, waarom, waarom, waarom?»

En we bevonden ons met gezelschap

In mijn isolement

Ik had mijn ontslag

Ik had mijn geest geopend

En ontsprong uit de verheven geest

Maar nee

Ik heb de maand doorgebracht

de leiding, maar ik heb er geen gevonden

Alles wat ik nodig heb zijn deze drie

Sterk in grootte en schuldig

Dus breng je een onderliggend moreel skelet mee

Om ons warmbloedige vlees naar buiten te brengen om te splijten

Hé, dat was onze eigen privé-ellende

Waar moet ik van houden?

Wat moet ik zien?

Wat zou ik moeten haten?

Wat moet ik vrijmaken?

In mijn isolement

Ik had mijn ontslag

Ik had mijn geest geopend

En sprong op uit de hoge mijn

Maar nee

Ik heb de maand doorgebracht

de leiding, maar ik heb er geen gevonden

Alles wat ik nodig heb zijn deze drie

Sterk in grootte en schuldig

Bewaakt in de nuance

En onbesliste koppelingen

Dichters van de primaten

Had hun lijden gecatalogiseerd

Waarom heb je het nooit laten merken

We vroegen het hen met onze gedeelde tong

Hoe meer we onze droevige liedjes zingen

Hoe minder we ooit afstappen

Je wilt alles uitleggen

Maar het enige wat je ooit doet, is klagen

Dat is waarom de wereld afval heeft gelegd

Je hebt een ondeugende smaak gekregen

Je onttrekt je verantwoordelijkheid ten gunste van filosofie

Je onttrekt je verantwoordelijkheid ten gunste van filosofie

In mijn isolement

Ik had mijn ontslag

Ik had mijn geest geopend

En sprong op uit de hoge mijn

Maar nee

Ik heb gezocht naar de maand in

de leiding, maar ik heb er geen gevonden

Alles wat ik nodig heb zijn deze drie

Sterk in grootte en schuldig