Erledigungsblockaden - clickclickdecker

Dein Sturz, der auch nichts mehr ändert

Ein Winter, der grad' alles verworrt

Ich hör' dir zu wie im Schwindeln

Und hätte mir doch mehr zugetraut

Die Landschaft, die wir Abende abgequatscht

Und dann wieder Planungsgespräche zu Nacht

Ich hör' dir zu wie du auflegst

Und hätte es gern schon immer so gemacht

Wenn am Morgen die Zähne noch mahlen

Es draußen längst keiner mehr empfängt

Mein Gang, deine Frisur und die Uhren

Wenn der Wind sich uns in die Augen sprengt

Liegst du vor mir voller Leere, die sie längst abgelesen haben

Dass wir warten fällt uns gar nicht mehr auf

Wir starren Löcher in die Stunden, mehr schlecht als recht verbunden

Auseinanderfallen, das könnt' ich jetzt auch

Eine Art von Konstanz, eine gewisse Relevanz

Weil du damit aufwachst oder weil du es kannst

Eine Art von Konstanz, nur mit der nötigen Distanz

Triff dich mit ihr zum vermeidbaren Treffen

Wir fahr’n raus die alten Klumpen zu zerlegen

Ich könnte sterben wenn du auftauchst zum großen Finale

Ich schwing' die Gläser, du behältst die Reden

Vielleicht nur eine Ahnung, mit Wucht von den Kränen

Zu elendig und mindestens geklaut

Ich seh' dir zu wie du aufknallst

Und hätte mir doch mehr zugetraut

Eine Art von Konstanz, eine gewisse Relevanz

Weil du damit aufwachst oder weil du’s kannst

Eine Art von Konstanz, nur mit der nötigen Distanz

(Wenn ich doch so alt bin, warum ich noch nicht kalt werd'

Heute noch so alt werd', warum ich noch nicht kalt werd'

Ob ich noch so alt werd', warum ich noch nicht kalt werd'

Ob ich noch so alt werd', warum ich noch nicht kalt werd')

Eine Art von Konstanz, eine gewisse Relevanz

Weil du damit aufwachst oder weil du’s kannst

Eine Art von Konstanz, ein bisschen Rest von alten Glanz

Jouw val, die ook niets verandert

Een winter die alles verwart

Ik luister naar je alsof ik duizelig ben

En ik zou meer hebben geloofd

Het landschap waar we 's avonds over praatten

En dan vanavond weer gesprekken plannen

Ik luister naar je terwijl je ophangt

En had het graag altijd zo gedaan

Als je tanden 's ochtends nog steeds knarsen

Het is al lang buiten ontvangen

Mijn wandeling, jouw kapsel en de klokken

Wanneer de wind zichzelf in onze ogen blaast

Lig je voor me vol leegte die ze lang hebben gelezen?

We beseffen niet eens dat we wachten

We staren gaten in de uren, meer slecht dan goed verbonden

Uit elkaar vallen, dat kan ik nu ook

Een soort consistentie, een zekere relevantie

Omdat je ermee wakker wordt of omdat het kan

Een soort van samenhang, alleen met de nodige afstand

Ontmoet haar voor de vermijdbare ontmoeting

We gaan erop uit om de oude brokken te ontmantelen

Ik zou kunnen sterven als je komt opdagen voor de grote finale

Ik zwaai met de bril, jij houdt de toespraken

Misschien gewoon een voorgevoel, met kracht van de kraanvogels

Te ellendig en op zijn minst gestolen

Ik kijk naar je terwijl je knalt

En ik zou meer hebben geloofd

Een soort consistentie, een zekere relevantie

Omdat je ermee wakker wordt of omdat het kan

Een soort van samenhang, alleen met de nodige afstand

(Als ik zo oud ben, waarom heb ik het dan nog niet koud?

Ik word nog steeds zo oud vandaag, waarom heb ik het nog niet koud

Of ik nu zo oud word, waarom ik het nog niet koud heb

Het maakt niet uit hoe oud ik word, waarom ik het nog niet koud heb')

Een soort consistentie, een zekere relevantie

Omdat je ermee wakker wordt of omdat het kan

Een soort consistentie, een klein overblijfsel van oude glorie