Realmente - Clara Lima

Pronta pra bater de frente com quem finge ser real

Realmente pra dar certo tem que ser golpe fatal

Mente foca, fujo de fofoca pra trilhar o certo

Se sufoca, mas pra não dar pano, sistema ta alerto

De peito aberto sigo com semblante que demonstra

Que atrás do rosto dócil, personalidade monstra

Mostra menos que devia, faço mais do que faria

Absorvendo força bruta e matando 1 leão por dia

Palavra trava a mente, língua quente queima corpo

Trato o trato como papo, então nunca venha com torto

Pra facilitar pra firma, firmo o toco e não vacila

Sem freio, frito nas track que atropela quem cochila

Sem simpatia, favela, poesia eterna

Luz mais forte que lanterna pra sair dessa caverna

Sobreviver, saber viver pra num render a vosmicê

Crer em Deus, quem sabe assim eu posso renascer

Ver o mundo de uma forma diferente

Onde não mate tanta gente da nossa gente

Na pele essa dor a gente sente

Cada queda que se fortifica o elo da corrente

Sorridente, sem brecha pra flecha me atingir

Se dependesse de alguém eu não estaria mais aqui

Percebi que depender de mim tem suas desvantagens

Me arrisco até o risco, pois não me falta coragem

À margem da sociedade, meu lugar de orgulho

Vendo aqui da minha janela, vizinhança do barulho

Sai de cima do muro, é necessário pro trabalho

Baixa aqui no meu ouvido, diz: tá foda pra caralho

Desembaralho na cena, sem pala no desembolo

Problema resolve a parte se tá dentro do miolo

Com arte faço encaixe, tira a fatia do bolo

Bendita alma que vive e não se mistura aos tolos

Klaar om te botsen met degenen die doen alsof ze echt zijn

Echt, om het te laten werken, moet het een fatale klap zijn

Gefocuste geest, ik ren weg van roddels om het juiste pad te bewandelen

Als je stikt, maar niet opgeeft, is het systeem alert

Met een open kist ga ik verder met een gezicht dat demonstreert

Dat achter het volgzame gezicht, de monsterlijke persoonlijkheid

Het laat minder zien dan zou moeten, ik doe meer dan ik zou doen

Brute kracht absorberen en 1 leeuw per dag doden

Woord vergrendelt de geest, hete tong verbrandt het lichaam

Ik behandel de traktatie als een gesprek, dus kom nooit scheef

Om het de firma gemakkelijker te maken, verstevig ik de stronk en hij wankelt niet

Geen remmen, gefrituurd op de sporen die over degenen die dutten rijden

Geen sympathie, favela, eeuwige poëzie

Licht sterker dan een zaklamp om uit deze grot te komen

Overleven, weten hoe te leven om je aan jou over te geven

Geloven in God, wie weet kan ik op deze manier herboren worden

Bekijk de wereld op een andere manier

Waar je niet zoveel van onze mensen doodt

In de huid voelen we deze pijn

Elke val versterkt de kettingschakel

Glimlachend, geen opening voor de pijl om me te raken

Als het van iemand afhing, zou ik hier niet meer zijn

Ik besefte dat afhankelijk zijn van mij zijn nadelen heeft

Ik riskeer zelfs het risico, want het ontbreekt me niet aan moed

Aan de rand van de samenleving, mijn plek van trots

Ik zie het vanuit mijn raam, de buurt van lawaai

Ga van de muur af, het is nodig voor werk

Stop het in mijn oor, zeg: het is klote

Ter plekke gedecodeerd, zonder klep bij het lossen

Probleem lost het onderdeel op als het zich in de kern bevindt

Met kunst pas ik, pak het stuk van de taart

Gezegende ziel die leeft en zich niet mengt met dwazen