Kill the Switch -

Somewhere out there there’s a thrill I swear.

Desperate as I am I just can’t

strip bare and bleed the only purity I’ve known.

But I lay with reason.

Found logic concieved in a walk with skin.

I sleep with reason producing these monsters.

Under painted catcalls as in temptation.

yeah there’s a key to be in,

but there’s no shade, no shade to blame.

Waterfalls in a cool grey, and the struggle is colored grey this day.

The caw of crows fills up the picture plane.

Our picture plane is veiled in central neutral grey.

Absinthe to slight the

pain.

This world’s this worst case color scheme.

Streaks of oil stain, stained the road he crawled on homeward.

Oh yeah, oh yeah he threw the switch, with some unwieldy gauge, absence of

light remains.

I lay with reason so logic can reap in a walk with sin.

El sueno razon produce

monsinios.

When does this dream end?

Now I’ve missed another whole season,

I’ve missed the fall, clearly its fallen on this land as fields once green are

ochre now.

This is no dream.

Trees have turned to skeleton, roots teased and knotted just

below the surface skin of ground.

Stitched between the earth and the sky struggling to hold it down.

Sometimes to realize you have to lose track, lose track of sight blurring my

vision makes it clear that tiny moving parts make up the whole.

The image is clear, a tower is built of my own pride, I cry in the shade that

if offers, the only shelter I have.

When does this dream end?

This is no dream.

This is the waking living breathing

caricature of a memory.

Shamelessly I cave in to temptation of creation.

But still my only thrill is

empty sidewalks, silent streets.

The caw of crows fills up the picture plane.

This is your picture plain in

central neutral grey.

This world’s this worst case color scheme.

Streaks of oil stain,

stained the road he crawled on homeward.

Oh yeah, oh yeah he killed the switch with some unwieldy gauge, absence of

light remains.

Life is lowly anonymity, in death a noble pose, a Marat David.

Tell me who wouldn’t give their lives for such a soap box to die behind.

Life is lowly, lowly anonymity.

In the space of a smile I found sleep.

As in sorrow, so shall ye reap,

as in reason so shall ye sleep.

Reap the promised end to the struggle.

Reap every point on our linear path.

Reap the smiles in time we borrow, every harvest relies on the last.

Reap the promising song of the sparrow, that they learned from the birth of sea.

Silenced by the threnody of the crows.

Reap the fallen fruit of the dogwood

tree.

But I witnessed in all this silence one souls definition of beauty.

and a backlit smile so temporary.

A facade so rich with evil history.

Cast in direct opposition set to overwhelm

this moment to shine and sleep-

came out on top of what was borrowed, and found all that beauty to be still.

Every breath as in sorrow, reap the promised end to this path, by every image

that we borrow, every harvest depends on the past.

Subdivide in factions our linear parabola, we subdivide our waking hours to

sleep.

While guilty eyes turn toward a porchlight, enlightenment is losing sight.

Somewhere out there there’s a thrill I swear.

In this low light town when my

shift begins the streets reflecting yellow, yellow, yellow in the vacancy that

overwhelms the red, red, red, your vehicle the color of expansion.

«Open up."the latter just a thought to thrill me «knock knock knock»

the latter just a thought to thrill me.

«Red"is a four letter word. Four letter invitation. Now my head is locked in

the direction of the sun…

Life is lowly anonymity, in death a noble prose, a Marat David.

Tell me who wouldn’t give their lives for such a soap box to leave behind.

Life is lowly, lowly anonymity.

I know its all been done before,

I want to do it again.

I want do it again.

Kill the switch.

This night our journey’s through the dark.

Kill the switch, a welcome comatose, tonight we journey through the darkness.

As in sorrow, so shall ye weep, as in reason, so shall ye sleep.

Ergens daar is een sensatie, ik zweer het.

Wanhopig als ik ben, kan ik het gewoon niet

ontbloot en bloed de enige zuiverheid die ik ken.

Maar ik lig met reden.

Gevonden logica bedacht in een wandeling met de huid.

Ik slaap met reden en produceer deze monsters.

Onder geschilderde catcalls als in verleiding.

ja er is een sleutel om in te zijn,

maar er is geen schaduw, geen schaduw om de schuld te geven.

Watervallen in een koel grijs, en de strijd is deze dag grijs gekleurd.

De kraaienkraai vult het beeldvlak.

Ons beeldvlak is gehuld in centraal neutraal grijs.

Absint om de

pijn.

Dit kleurenschema in het slechtste geval ter wereld.

Olievlekken bevlekten de weg waarover hij naar huis kroop.

Oh ja, oh ja hij zette de knop om, met een onhandige meter, afwezigheid van...

licht blijft.

Ik lig met rede, zodat logica kan oogsten in een wandeling met zonde.

El Sueno Razon-producten

monsinios.

Wanneer eindigt deze droom?

Nu heb ik weer een heel seizoen gemist,

Ik heb de herfst gemist, het is duidelijk dat het op dit land is gevallen zoals velden die ooit groen waren, zijn

oker nu.

Dit is geen droom.

Bomen zijn veranderd in een skelet, wortels zijn gewoon geplaagd en geknoopt

onder de oppervlaktehuid van de grond.

Gestikt tussen de aarde en de lucht, worstelend om het tegen te houden.

Soms om te beseffen dat je het overzicht moet verliezen, het zicht uit het oog moet verliezen en mijn

vision maakt duidelijk dat kleine bewegende delen het geheel vormen.

Het beeld is duidelijk, een toren is gebouwd van mijn eigen trots, ik huil in de schaduw die

als biedt, het enige onderdak dat ik heb.

Wanneer eindigt deze droom?

Dit is geen droom.

Dit is de wakkere, levende ademhaling

karikatuur van een herinnering.

Schaamteloos bezwijk ik voor de verleiding van de schepping.

Maar toch is mijn enige sensatie:

lege trottoirs, stille straten.

De kraaienkraai vult het beeldvlak.

Dit is je foto, gewoon in

centraal neutraal grijs.

Dit kleurenschema in het slechtste geval ter wereld.

strepen van olievlek,

bevlekte de weg die hij naar huis kroop.

Oh ja, oh ja, hij schakelde de schakelaar uit met een onhandige meter, afwezigheid van...

licht blijft.

Het leven is nederige anonimiteit, in de dood een nobele pose, een Marat David.

Vertel me wie zijn leven niet zou geven voor zo'n zeepkist om achter te sterven.

Het leven is nederige, nederige anonimiteit.

In een mum van tijd vond ik slaap.

Zoals in verdriet, zo zul je oogsten,

zoals in reden zo zult gij slapen.

Pluk het beloofde einde van de strijd.

Oogst elk punt op ons lineaire pad.

Pluk de glimlach op tijd die we lenen, elke oogst is afhankelijk van de laatste.

Oogst het veelbelovende lied van de mus, dat ze hebben geleerd van de geboorte van de zee.

Tot zwijgen gebracht door de menigte van de kraaien.

Pluk de gevallen vrucht van de kornoelje

boom.

Maar in al deze stilte was ik getuige van de definitie van schoonheid van één ziel.

en een glimlach met achtergrondverlichting die zo tijdelijk is.

Een gevel die zo rijk is aan slechte geschiedenis.

Gegoten in directe oppositie ingesteld op overweldigen

dit moment om te schijnen en te slapen-

kwam boven op wat was geleend, en ontdekte dat al dat moois stil was.

Elke ademtocht als in verdriet, oogst het beloofde einde van dit pad, bij elk beeld

die we lenen, elke oogst hangt af van het verleden.

Onderverdelen in facties onze lineaire parabool, we verdelen onze wakkere uren om

slaap.

Terwijl schuldige ogen zich richten op een verandalicht, verliest de verlichting het zicht.

Ergens daar is een sensatie, ik zweer het.

In deze stad met weinig licht toen mijn

shift begint de straten weerkaatsen geel, geel, geel in de vacature die

overweldigt het rood, rood, rood, uw voertuig de kleur van expansie.

"Doe open." de laatste slechts een gedachte om me te prikkelen "klop klop klop"

de laatste slechts een gedachte om me op te winden.

"Rood" is een woord van vier letters. Uitnodiging van vier letters. Nu is mijn hoofd opgesloten

de richting van de zon...

Het leven is nederige anonimiteit, in de dood een nobel proza, een Marat David.

Vertel me wie zijn leven niet zou geven om zo'n zeepkist achter te laten.

Het leven is nederige, nederige anonimiteit.

Ik weet dat het allemaal al eerder is gedaan,

Ik wil het opnieuw doen.

Ik wil het opnieuw doen.

Dood de schakelaar.

Deze nacht is onze reis door het donker.

Schakel de schakelaar uit, een welkome comateuze, vanavond reizen we door de duisternis.

Zoals bij verdriet, zo zult u huilen, zoals in de rede, zo zult u slapen.