Crowquill -

Nothing’s so lucid as the promise of dreams

But these pills we found just make me sleep

There’s nothing quite so pure

As the written word, my dear, so let’s have ourselves a little poem

Until the will to speak loses urgency

Our animal indecency

Until the will to speak loses urgency

In print is so blase

It’s about the bell tower, at the golden hour

Angel of the spires climbs her steel cage staircase spine

Angle of desire

Ascend the wrought iron

One by one, wrung by wrung

Is it the rising roof line that makes me feel so swallowed whole?

Or the way my body barely pricks the sky?

The same

As a century’s worth of virgin’s blood

That’s passed through my longing veins, scheming

To convince my aching mind

That pleasure’s got nothing on the miracle of need

Nothing’s so purile as meter and rhyme

When you can’t see the ground from that ledge

And this perch is so far, far from the nest

Gravity doesn’t grant me the privilege of failure

My bough never breaks, I don’t stumble into anything

So I climb and I carve my initials in the bark

With that feather I found, but it’s all so contrived

And my genes didn’t bless me with the foresight of a sage

But I know how this will end, in apologies and ink on the page

A slowly constructed crow quilled confession

Of my spirit to all of you, black waterproof ink scars the board

Black waterproof ink scars the board

So hot-pressed, pristine and pure

A slowly constructed manifestation of to tremble

As base as a bridge in a song

And less like the poem that I promised you

Nothing’s so lurid as haiku-d'etat

On sidewalks in white outlined chalk

All I’ve got is this ink smeared line

With our voices in harmony

The offering of a crow quilled threnody

Niets is zo helder als de belofte van dromen

Maar deze pillen die we hebben gevonden, laten me gewoon slapen

Er is niets zo puur

Als het geschreven woord, mijn liefste, dus laten we een klein gedichtje voor onszelf hebben

Totdat de wil om te spreken de urgentie verliest

Onze dierlijke onfatsoenlijkheid

Totdat de wil om te spreken de urgentie verliest

In print is zo blase

Het gaat over de klokkentoren, op het gouden uur

Engel van de torenspitsen beklimt de ruggengraat van haar stalen kooitrap

Hoek van verlangen

Beklim het smeedijzer

Eén voor één, uitgewrongen door uitgewrongen

Is het de stijgende daklijn waardoor ik me zo heel doorgeslikt voel?

Of de manier waarop mijn lichaam nauwelijks de lucht prikt?

Hetzelfde

Als maagdenbloed van een eeuw

Dat is door mijn verlangende aderen gegaan, gekonkel

Om mijn pijnlijke geest te overtuigen

Dat plezier heeft niets te maken met het wonder van de behoefte

Niets is zo puur als meter en rijm

Wanneer je de grond niet kunt zien vanaf die richel

En deze baars is zo ver, ver van het nest

Zwaartekracht geeft me niet het voorrecht van mislukking

Mijn tak breekt nooit, ik struikel nergens tegenaan

Dus ik klim en ik kerf mijn initialen in de bast

Met die veer die ik vond, maar het is allemaal zo gekunsteld

En mijn genen hebben me niet gezegend met de vooruitziende blik van een wijze

Maar ik weet hoe dit zal aflopen, met excuses en inkt op de pagina

Een langzaam opgebouwde bekentenis met kraaienstekels

Van mijn geest voor jullie allemaal, zwarte waterdichte inkt maakt littekens op het bord

Zwarte waterdichte inkt maakt littekens op het bord

Zo heetgeperst, ongerept en puur

Een langzaam opgebouwde manifestatie van te beven

Als basis als een brug in een nummer

En minder zoals het gedicht dat ik je beloofde

Niets is zo luguber als haiku-d'etat

Op trottoirs in wit omlijnd krijt

Het enige wat ik heb is deze uitgesmeerde inktlijn

Met onze stemmen in harmonie

Het aanbod van een kraai quilled threnody