Flora, Fauna: Regression - Cavities

Graphing memories

To how it seems these visions should be

Spilled from mind to flesh

I found belief dangling in the lion’s den of time

Hidden behind opinions

And fed to wasted nights

Step back into that room

Where I realize

All I am

Is all I was

Just pieced together fragments

Of what I’ve come to be

Acquaintances

Tied by the places in the past

Things still look the same

The same businesses

New signs in freshly polished frames

I’ve walked away

Tried so hard to see what stays

Swallowed into depths greater than the sea

I restitch the seams, as the water becomes me

I always seem to let what’s distanced

Wash away

I fear for the ending

Though in meaning there’s nothing

But a kid watching a history

Absorbed by the tack marks in the walls

I can hear better now

A resonation of my vocal chords

It was my choice to leave this place

Walking roads with forgotten names

I pave the path to no return

Throwing ceased voices to waste

A trail of faces fading in my wake

Grafische herinneringen

Naar hoe het lijkt dat deze visioenen zouden moeten zijn

Gemorst van geest tot vlees

Ik vond geloof bungelend in het hol van de leeuw van de tijd

Verscholen achter meningen

En gevoed aan verspilde nachten

Stap terug in die kamer

Waar ik het besef

Alles wat ik ben

Is alles wat ik was

Gewoon fragmenten aan elkaar geknutseld

Van wat ik ben geworden

Bekenden

Gebonden door de plaatsen in het verleden

Dingen zien er nog steeds hetzelfde uit

Dezelfde bedrijven

Nieuwe borden in vers gepolijste lijsten

Ik ben weggelopen

Ik heb zo mijn best gedaan om te zien wat blijft

Opgeslokt in diepten groter dan de zee

Ik stik de naden opnieuw, terwijl het water mij wordt

Ik lijk altijd te laten wat afstandelijk is

Weg spoelen

Ik vrees voor het einde

Hoewel er in de betekenis niets is

Maar een kind dat naar een geschiedenis kijkt

Geabsorbeerd door de tack marks in de muren

Ik kan nu beter horen

Een resonantie van mijn stembanden

Het was mijn keuze om deze plek te verlaten

Wandelwegen met vergeten namen

Ik effen het pad naar geen terugkeer

Het gooien van opgehouden stemmen te verspillen

Een spoor van gezichten vervaagt in mijn kielzog