Autómata - Catorce

Pero es extraño

¿acaso mis ojos no siguen siendo

Los de mi infancia?

Quizá por eso

Hay formas inexactas

Aquí está el sabor de la sangre

Que dejó el colmillo perdido

Un dolor autómata

Hay heridas donde había una armadura

Abro los ojos del niño que fui

Escondidos tras el gesto del desgaste

Y la aventura de estar vivo

Se ha atorado en mi garganta

Los amigos, desconocidos

El interés como forma de entrega

El amor no ocupa tiempo

Ni espacio

Emoticonos para el engaño

Todas nuestras miradas

Centradas en el paisaje oscuro

De las pantallas

Me he despertado

Daría mis ojos por no haberlo hecho

maar het is vreemd

zijn mijn ogen niet stil

Die uit mijn jeugd?

misschien daarom

er zijn onnauwkeurige manieren

Hier is de smaak van bloed

dat liet de verloren hoektand achter

een automatische pijn

Er zijn wonden waar een pantser was

Ik open de ogen van het kind dat ik was

Verborgen achter het gebaar van slijtage

En het avontuur van het leven

Het zit vast in mijn keel

vrienden, vreemden

Rente als vorm van levering

liefde kost geen tijd

geen ruimte

emoticons voor bedrog

al onze looks

Geconcentreerd op het donkere landschap

van de schermen

Ik ben wakker geworden

Ik zou mijn ogen geven om het niet te hebben gedaan