O Silêncio - Catedral

Uma bolha sobe do fundo do mar

Uma palavra sobe das funduras do silêncio

Inesperada, emissária de um mundo esquecido

Nosso mistério, nossa oração

Há palavras que dizemos e outras que se dizem

Existem em nós, não atendem a nossa voz

«São como o vento que sopra onde quer

Se ouvirmos o sopro, palavras de oração»

Pássaro selvagem que mora em nós

Longe do que nós sabemos, no lugar dos sonhos

Fora da morada dos pensamentos

Temos medo das palavras que se dizem

Por isso falamos, palavras contra palavras

Quando orares, não sejais como artistas

«Que falam palavras que não são suas

Que usam máscaras decoradas»

Entra no silêncio, longe dos outros

Que as palavras se dirão, depois da espera

Entra no silêncio, longe dos muitos

E escuta uma única palavra

Que irá subir do fundo do mar

Basta ouvir uma vez e depois, o silêncio

Een luchtbel rijst op uit de bodem van de zee

Een woord rijst op uit de diepten van de stilte

Onverwacht, afgezant van een vergeten wereld

Ons mysterie, ons gebed

Er zijn woorden die we zeggen en andere die worden gezegd

Ze bestaan ​​in ons, ze luisteren niet naar onze stem

«Ze zijn als de wind die waait waar hij maar wil

Als we de adem horen, woorden van gebed»

Wilde vogel die in ons leeft

Verre van wat we weten, in de plaats van dromen

Buiten de verblijfplaats van gedachten

We zijn bang voor de woorden die worden gezegd

Dus we spreken, woorden tegen woorden

Als je bidt, wees dan niet als kunstenaars

"Die woorden spreken die niet van hen zijn

Wie dragen versierde maskers »

Ga de stilte in, weg van anderen

Dat de woorden zullen worden uitgesproken, na het wachten

Ga de stilte in, weg van de velen

En luister naar een enkel woord

Dat zal oprijzen uit de bodem van de zee

Luister maar een keer en dan stilte