Tokyo -

This is how it ended in Tokyo

Buildings rebuilt and billed to anyone dumb enough to be standing there

Thanksgiving day

Tossing, eating, wearing pigskin worn thin

Torn teethly like the scaredy cat sacred custom goes

Sweet chicken little eating lolli pox treats for turkey day

It’s salmonella city

Where we’re worn thin

Ordered to work in working order

Bashful red shame and bold blue bruising whitey

Hiding in houses looking like aching smiling faces

Comfortable forts we used to build with cushions and blankets

Matching a patched-up pair like us

Apparently, it’s a given, given culture and all

We will break things just to call them broken

We are stained by this compulsion to ruin and name it art.

(arthur to adults — «when you get caught between the moon and new york city…» (Christopher Kane?

)) architects ache so they build

Some subdivisions no matter how much pain or planning

No matter how much it matters

Some ugly houses sprout up in rows

Look like structures of sad accidents and broken happy plans.

we named the

clever chimp that picked up the first tool Adam.

we discovered we are really

mostly just water

We pretend about a past to justify right now

We tell countless lies to make it through each day

Keep on runnin' little bunny, keep on runnin'

All the Duracell sold during the super bowl

And my disease, such an easy disease contagious as a yawn

My Y chromosome

Zo eindigde het in Tokio

Gebouwen herbouwd en gefactureerd aan iedereen die dom genoeg is om daar te staan

dankdag

Gooien, eten, dun versleten varkensleer dragen

Tandjes gescheurd zoals de heilige gewoonte van de bange kat gaat

Lieve kip die lollipokkentraktaties eet voor kalkoendag

Het is salmonellastad

Waar we dun worden gedragen

Bevolen om in werkende staat te werken

Verlegen rode schaamte en gedurfde blauwe blauwe plekken whitey

Verscholen in huizen die eruitzien als pijnlijke lachende gezichten

Comfortabele forten die we vroeger bouwden met kussens en dekens

Overeenkomen met een opgelapt paar zoals wij

Blijkbaar is het een gegeven, gegeven cultuur en zo

We zullen dingen kapot maken om ze kapot te noemen

We zijn gekleurd door deze dwang om te ruïneren en het kunst te noemen.

(arthur tot volwassenen — «wanneer je verstrikt raakt tussen de maan en New York City...» (Christopher Kane?

)) architecten hebben pijn dus ze bouwen

Sommige onderverdelingen maken niet uit hoeveel pijn of planning

Het maakt niet uit hoe belangrijk het is

Sommige lelijke huizen staan ​​in rijen op

Zien eruit als structuren van trieste ongelukken en gebroken gelukkige plannen.

we noemden de

slimme chimpansee die het eerste gereedschap Adam oppikte.

we hebben ontdekt dat we echt zijn

meestal alleen water

We doen alsof we een verleden hebben om nu te rechtvaardigen

We vertellen talloze leugens om elke dag door te komen

Blijf rennen klein konijntje, blijf rennen

Alle Duracell verkocht tijdens de super bowl

En mijn ziekte, zo'n gemakkelijke ziekte die besmettelijk is als een geeuw

Mijn Y-chromosoom