Invisible Cities -

There’s nothing romantic in waiting for this feeling to pass

I cannot find the charm in spending so many nights alone

Devices are not effective;

again it’s hard to breath

A few calls, and my soul is already spread upon the operating table

The letters are hiding in the tired facial creases

I owe you so much of this

Sometimes I wonder if I’ll ever stop thinking about you

I wonder, no longer able to understand clearly what I’m missing

When will time be in our hands again?

Love, I don’t ask for much

Do kids still jump into the rivr from the bridge?

Weaving strings ovr their backyards, staying up all night

Crossing fingers, staring down

Waiting for something big to happen

My own blood doesn’t scare me anymore

Er is niets romantisch aan wachten tot dit gevoel voorbij is

Ik kan de charme niet vinden om zoveel nachten alleen door te brengen

Apparaten zijn niet effectief;

opnieuw is het moeilijk om te ademen

Een paar telefoontjes en mijn ziel ligt al uitgespreid op de operatietafel

De letters verstoppen zich in de vermoeide gezichtsplooien

Ik ben je hier zoveel van verschuldigd

Soms vraag ik me af of ik ooit zal stoppen met aan je te denken

Ik vraag me af, niet langer in staat om duidelijk te begrijpen wat ik mis

Wanneer zal de tijd weer in onze handen zijn?

Liefs, ik vraag niet veel

Springen kinderen nog steeds in het riviertje vanaf de brug?

Strings weven over hun achtertuinen, de hele nacht opblijven

Vingers kruisen, naar beneden staren

Wachten tot er iets groots gaat gebeuren

Mijn eigen bloed maakt me niet meer bang