Humanité - Cada

Je me suis assis, sur la plage

A contempler ce paysage

Je me suis assoupis sur cette page

Penser à nos vies menacées

À ces bouts de montagnes, qui s’effondrent

(Vers 1)

Je me demandais, d’où viens ce mal

Si nos esprits, sont toujours là

Sommes-nous à l’aube, du jugement derniers?

Est-ce que c’est vrais, que les pôles fondent?

Est-ce que c’est vrais, que la mer monte?

Si c’est le signe venu des ancêtres?

Les larmes désespérées des dieux fâchés?

Sauvé le monde, pour nos enfants

Sauvé l’humanité, pour nos enfants

Préserver notre beau pays, pour nos enfants

(Melody)

J’ai recherché mes connaissances

Sur la conquête de l’existence

Mais je ne me guète, tout simplement

Être accompli, suit son rythme

En harmonie, dans mon pays

Si c’est le signe venu des ancêtres?

Les larmes désespérées des dieux fâchés?

Sauvé le monde, pour nos enfants

Sauvé l’humanité, pour nos enfants

Préserver notre beau pays, pour nos enfants

END

Ik ging op het strand zitten

Om dit landschap te overdenken

Ik viel in slaap op deze pagina

Nadenken over ons bedreigde leven

Naar deze stukjes berg, die aan het instorten zijn

(Op weg naar 1)

Ik vroeg me af waar dit kwaad vandaan komt

Als onze geest er nog is

Staan we aan het begin van het laatste oordeel?

Is het waar dat de polen aan het smelten zijn?

Is het waar dat de zee stijgt?

Als het het teken is van de voorouders?

De wanhopige tranen van boze goden?

Redde de wereld, voor onze kinderen

De mensheid gered, voor onze kinderen

Ons mooie land behouden, voor onze kinderen

(Melodie)

Ik zocht naar mijn kennis

Over de verovering van het bestaan

Maar ik kijk gewoon niet naar mezelf

Wees volbracht, volg je ritme

In harmonie, in mijn land

Als het het teken is van de voorouders?

De wanhopige tranen van boze goden?

Redde de wereld, voor onze kinderen

De mensheid gered, voor onze kinderen

Ons mooie land behouden, voor onze kinderen

EINDE