Blacha - Budyń

Ach, jakbym chciał wypalić ci dziś blachę

Blachę niepodszytą strachem

Na palcu, nie na pięści

Z miłości, nie ze złości

Ej, ty w tym głupim lustrze

Twój ryj sam krzyczy do mnie «weź mnie ustrzel»

Dziwna rzecz dzieje się ze mną

Nie dość, że mam gorączkę, to jeszcze blachogenną

Czy aż kipię?

jak boli żeby ci przypierdolić

Powstrzymując się resztką samokontroli

Ale tak mnie kusi żeby zdrowo ci wyciąć

Blachę, blachę?

no, bez przesady, taką tycią

Jak można żyć tak?

do diabła

Nieudolna kopio szalonego wahadła

Wciąż w te i we w te, ten burdel tak daleko zaszedł

Że ciągnie mnie ku wspomnianej blasze

Równocześnie tli się we mnie nadziei iskra

Że pogrożę palcem tylko, a ty opamiętasz się natychmiast

I zobaczę poprawy choćby obrys

Więc ciś człowieku, ciś, pókim dobry

Ah, alsof ik je vandaag een blik wil branden

Een plaatwerk bekleed met angst

Op een vinger, niet op een vuist

Uit liefde, niet uit woede

Hé, jij in die stomme spiegel

Alleen je snuit schreeuwt tegen me «schot op me»

Er gebeurt iets vreemds met mij

Ik heb niet alleen koorts, het is ook laaiend

Ben ik aan het koken?

wat doet het pijn om je te neuken

Het laatste beetje zelfbeheersing tegenhouden

Maar ik ben zo geneigd om je schoon te snijden

Blad, blad?

nou, niet overdreven, zo vet

Hoe kun je zo leven?

Loop naar de hel

Een onhandige kopie van een gekke slinger

Heen en weer, dit bordeel is zo ver gegaan

Dat het me naar het eerder genoemde plaatwerk trekt

Tegelijkertijd smeult er een sprankje hoop in mij

Dat ik even met mijn vinger schud en je meteen tot bezinning komt

En ik zal verbeteringen zien, zelfs in de omtrek

Dus shh man, shh, terwijl ik braaf ben