Diving Bell - Brown Shoe

Remember when I took you up to the seaside mountains

And I picked you up on my back and carried you to the edge of the bluffs

You said your knees were swollen up like little tree trunks

It was my heart that was swole carry that on your back up this bumpy road

Your patience is more like panic and you’re diving on your own

You’re tethered to no place but you keep gettin' tangled up out in the open cuts

Can you hear see the warning bell

If I met you a million years from now

Would we be planets circling the same snow globe

If we would be furniture I’d be your ottoman

To your lazy chair to put your feet up on

The warning bell

Weet je nog toen ik je meenam naar de bergen aan zee

En ik tilde je op mijn rug en droeg je naar de rand van de kliffen

Je zei dat je knieën opgezwollen waren als kleine boomstammen

Het was mijn hart dat was gezwollen draag dat op je rug deze hobbelige weg op

Je geduld lijkt meer op paniek en je duikt alleen

Je zit nergens aan vast, maar je raakt steeds verstrikt in de open sneden

Hoor je de waarschuwingsbel zien

Als ik je over een miljoen jaar zou ontmoeten

Zouden we planeten zijn die rond dezelfde sneeuwbol cirkelen?

Als we meubels zouden zijn, zou ik je poef zijn

Naar je luie stoel om je voeten op te leggen

De waarschuwingsbel