Modus Operandi -

These hands mirror my own.

Blistered and raw from their works unknown.

Scattered things litter the floor.

To be expected when loosing control.

This dirt in my nails haunts me with unclear details.

This sinking in my chest

wont let me rest.

You wake and you work and you come home tired.

You’re cinching the neck with

the ties required.

Still when they look at you you got to pull yourself

together.

The night from your head drips into your feet.

You’re waking with grave dirt

between the sheets but still when you feel it’s gone you’re wrong, you’re wrong,

you’re wrong, you’re wrong.

Tell me these memories aren’t mine.

Tell me when I’ll wake.

Who are you?

What have I done?

Who are you?

I’m not sure if I woke today.

Dreams like leaves are blown away.

If I had known I’m not alone.

That I’m not the only one trapped in this body.

Where we used to sing, the choir expells us and tarnished our wings.

Where we used to laugh now holds the weight of the stronger half.

And every day gets worse.

The weight it starts to take it’s course and you’ve

got time to kill as you begin your decent.

And every arid face feed the fires of your disgrace.

The hands are breaking

through the soil to take you to your place.

I’m not sure if I woke today.

Dreams like leaves are blown away.

If I had known I’m not alone.

That I’m not the only one trapped in this body.

I’m not sure if I woke today.

Dreams like leaves are blown away.

If I had known I’m not alone.

That I’m not the only one trapped in this body.

Who are you?

This isn’t real.

Who are you?

This isn’t real.

Deze handen weerspiegelen de mijne.

Verschroeid en rauw van hun werken onbekend.

Verspreide dingen liggen op de vloer.

Te verwachten als je de controle verliest.

Dit vuil in mijn nagels achtervolgt me met onduidelijke details.

Dit zinkt in mijn borst

laat me niet rusten.

Je wordt wakker en je werkt en je komt moe thuis.

Je sluit de nek af met

de vereiste banden.

Maar als ze naar je kijken, moet je aan jezelf trekken

samen.

De nacht druipt uit je hoofd in je voeten.

Je wordt wakker met ernstig vuil

tussen de lakens, maar nog steeds als je voelt dat het weg is, heb je het mis, je hebt het mis,

je hebt het mis, je hebt het mis.

Zeg me dat deze herinneringen niet van mij zijn.

Zeg me wanneer ik wakker word.

Wie ben je?

Wat heb ik gedaan?

Wie ben je?

Ik weet niet zeker of ik vandaag wakker ben geworden.

Dromen als bladeren worden weggeblazen.

Als ik had geweten dat ik niet alleen ben.

Dat ik niet de enige ben die vastzit in dit lichaam.

Waar we vroeger zongen, verdrijft het koor ons en tast onze vleugels aan.

Waar we vroeger lachten, draagt ​​nu het gewicht van de sterkere helft.

En elke dag wordt erger.

Het gewicht begint zijn gang te gaan en jij hebt

heb tijd om te doden terwijl je aan je fatsoen begint.

En elk dor gezicht voedt het vuur van je schande.

De handen breken

door de grond om je naar je plaats te brengen.

Ik weet niet zeker of ik vandaag wakker ben geworden.

Dromen als bladeren worden weggeblazen.

Als ik had geweten dat ik niet alleen ben.

Dat ik niet de enige ben die vastzit in dit lichaam.

Ik weet niet zeker of ik vandaag wakker ben geworden.

Dromen als bladeren worden weggeblazen.

Als ik had geweten dat ik niet alleen ben.

Dat ik niet de enige ben die vastzit in dit lichaam.

Wie ben je?

Dit is niet echt.

Wie ben je?

Dit is niet echt.