He Carried Her Memory - Bradley Walker

It was all that she left him, the night that she left him

So he clung to her memory with all of his might

He carried it with him everywhere he went

Like a soldier who just couldn’t give up the fight

He took it to work, and he brought it back home

He took it so hard, couldn’t leave it alone

We all called him crazy in our little town

The way that he carried her memory around

He boxed it up when he sold their old house

It rode right beside him there in the front seat

He littered his new place with those same old heartaches

It felt right at home there with her memory

He took it to church with him three times a week

He took it to bed when he layed down to sleep

The weight of remembering just wore him down

The longer he carried her memory around

When she never came back, he gave up on Jesus

And he never darkened another church door

He took up with whiskey, and he took up with women

'Till one night he just couldn’t take anymore

He cried, 'God forgive me, but I’ve lost my will'

As he reached for that cold empty piece of blue steel

Then he put another big hole in his heart

The night that he carried her memory too far

Het was alles dat ze hem verliet, de nacht dat ze hem verliet

Dus klampte hij zich met al zijn macht vast aan haar herinnering

Hij droeg het overal met zich mee

Als een soldaat die het gevecht gewoon niet kon opgeven

Hij nam het mee naar zijn werk en bracht het weer mee naar huis

Hij vond het zo moeilijk dat hij het niet met rust kon laten

We noemden hem allemaal gek in ons kleine stadje

De manier waarop hij haar geheugen met zich meedroeg

Hij stopte het in dozen toen hij hun oude huis verkocht

Het reed daar vlak naast hem op de voorbank

Hij bezaaide zijn nieuwe plek met diezelfde oude hartzeer

Het voelde daar meteen thuis met haar geheugen

Hij nam het drie keer per week mee naar de kerk

Hij nam het mee naar bed toen hij ging slapen

Het gewicht van de herinnering putte hem gewoon uit

Hoe langer hij haar geheugen met zich meedroeg

Toen ze nooit meer terugkwam, gaf hij Jezus op

En hij verduisterde nooit een andere kerkdeur

Hij begon met whisky en hij begon met vrouwen

'Tot op een avond kon hij het gewoon niet meer aan

Hij riep: 'God vergeef me, maar ik heb mijn wil verloren'

Terwijl hij naar dat koude, lege stuk blauw staal reikte

Toen sloeg hij nog een groot gat in zijn hart

De nacht dat hij haar geheugen te ver voerde