Krüppel - Bots

Im Schlaf hab' ich 'nen Traumjob — beinah' jede Nacht

Besitz ich eine Villa und eine weiße Jacht

Ich träume ich wäre der Boß von einem Stahlkonzern

Könnt' ich nur so leben, lebte ich sehr gern

Doch ich fühl', ich fühl' mich wie’n Krüppel

Ich fühl' mich kaputt, denn ich komme nicht mehr klar

Ich hab' es satt immer weiter hin und her zu rennen

Zwischen Sozial- und Arbeitsamt — und Scheißformular

Ich bin kein Drückeberger und ich bin kein Held

Ich will doch nur was machen — arbeiten für Geld

Ich werde nur vertröstet: «Im Moment nix frei»

Am Rande der Gesellschaft stirbt man in’ner Kartei

Aber verdammt, es schnürt mein Hirn zu

Und es macht mich ganz krank, daß ich im Abseits bin

Bin es leid, mit den Anderen hin und her zu wandern

Zwischen Sozial- und Arbeitsamt — ganz ohne Sinn

Was wird nun werden, wie soll’s weitergeh’n

Ich darf doch nicht nur träumen, ohne Land zu seh’n

Ich pack' das nicht mehr länger, so ausgesperrt

Ich muß wohl lauter werden, ich bin auch was wert

Denn verdammt, bin ich denn ein Krüppel

Der es nicht versteht wer gewinnt und wer zahlt

Es kotzt mich an, immer weiter herum geschubst zu werden

Zwischen Sozial- und Arbeitsamt — wie ein wehrloser Ball

In mijn slaap heb ik een droombaan - bijna elke nacht

Ik bezit een herenhuis en een wit jacht

Ik droom dat ik de baas ben van een staalbedrijf

Als ik maar zo kon leven, zou ik heel graag willen leven

Maar ik voel, ik voel me een kreupele

Ik voel me gebroken omdat ik het niet meer aankan

Ik ben het zat om heen en weer te rennen

Tussen de sociale dienst en het arbeidsbureau — en shitform

Ik ben geen opgever en ik ben geen held

Ik wil gewoon iets doen - werken voor geld

Ik word alleen afgeschrikt: "Op dit moment niets gratis"

Aan de rand van de samenleving sterf je in een file

Maar verdomme, het vernauwt mijn hersenen

En het maakt me echt ziek dat ik aan de zijlijn sta

Moe van het heen en weer zwerven met de anderen

Tussen het sociale zekerheidsbureau en het arbeidsbureau — volkomen zinloos

Wat gaat er nu gebeuren, hoe moet het verder?

Ik kan niet zomaar dromen zonder een land te zien

Ik kan het niet meer aan, dus buitengesloten

Ik moet luider zijn, ik ben ook iets waard

Want verdomme ben ik een kreupele

Wie begrijpt niet wie er wint en wie betaalt

Het maakt me kwaad om steeds maar rondgeduwd te worden

Tussen het sociale zekerheidsbureau en het arbeidsbureau — als een weerloze bal